Reactie: Als het werk het toelaat is thuiswerken vele malen efficienter en effectiever. Het is het bedrijf/de baas die het toestaat of niet. Dit heeft vaak met vertrouwen te maken ... die hij wel genoeg? ... maar ja, op het werk wil ook niet automatisch zeggen dat er gewerkt wordt.
Er zijn voldoende mogelijkheden om e.e.a. goed te volgen en het gaat immers om de output van een medewerker. Leve de thuiswerkers!
Reactie: In zichzelf een prima initiatief om je kennis als 65+ in te willen blijven zetten. Op de website echter wordt dit initiatief niet gepresenteerd als de hoogopgeleide superspecialist. Vanaf MBO+ kan de 65+ zich inschrijven.
Daarnaast dreigt het gevaar van concurrentievervalsing met de (oudere) zelfstandig gevestigde professional. Juist door het feit dat de 65+ niet meer (volledig) financieel afhankelijk is van zijn arbeid kunnen de tarieven ook lager zijn. Ik (als zelfstandig gevestigd professional) ben nog wel financieel afhankelijk van mijn arbeid.
Ik ben niet tegen dit initiatief, het laat wel zien dat uniforme regelgeving steeds meer gaat knellen in een steeds meer gedifferentieerde arbeidsmarkt.
Ben benieuwd wat anderen van dit initiatief vinden
Reactie: Ik ben voor coachend Leiderschap. Het geeft mensen ruimte zich te ontwikkelen, en dat werk motiverend.
Wel moet er duidelijk zijn over de cultuur van de organisatie.Regels over hoe je met elkaar omgaat.Deze regels moeten duidelijk gecommuniceerd worden door de leidinggevende.
Als een werknemer niet in de cultuur past, kan dit invloed hebben op de overige werknemers.
Grenzen stellen is dus belangrijk.
Reactie: Heb als nuchtere hollander de Silva cursus gedaan, en het is werkelijk verbluffend, mits je er open voor staat. De cursus is relatief goedkoop maar veel effectiever en veel goedkoper als vele anderen die ik gevolgd heb uit interesse. Ik zeg DOEN!!
Ik moest glimlachen om de betiteling bore-out. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen maar wanneer we het hebben over management en een grote mate van zelfstandigheid, lijkt mij toch dat daar een stukje zelfreflectie en zelfbeschikking bij hoort.
In andere woorden, wanneer er sprake zou zijn van een bore-out, ben je het moment van afscheid nemen, me dunkt, toch ruimschoots gepasseerd. Ongeacht de cultuur van de betreffende organisatie. Of zie ik dat verkeerd?
Reactie: Mijn leidinggevende is niet erg mensgericht. Hij doet tegenwoordig wel pogingen, is me opgevallen. Hij stelt echter ook geen duidelijke grenzen en wil ook niet praten over mijn onvrede.
Ik ben behoorlijk gedemotiveerd, maar probeer op mijn manier toch het gesprek aan te gaan. Ik vind het lastig dat het voornamelijk van mijn kant lijkt te komen. Ik leer er zelf dus wel van, moet heel alert zijn om met duidelijke afspraken de deur uit te gaan. Goed voor mij, maar het kost me veel energie die ik liever in mijn werk zou steken.
Helaas, het is zo, maar het is jammer dat mijn leidinggevende dat niet in de gaten lijkt te hebben.
Reactie: ''vraag Pieter of hij een beter idee heeft om de werksfeer te verbeteren. Ik denk dat je dan duidelijk te horen krijgt wat er leeft bij hem en wellicht onder de rest van het personeel. Dat lijkt me een goed begin om de juiste signalen te krijgen over wat er werkelijk leeft bij de mensen''
Dit vind ik een goede tip. Maar je weet niet zeker waarom 'Pieter' zo reageerde. Daar zou ik ook achter proberen te komen. Hij mag namelijk best waardering hebben voor de aandacht die hij krijgt, ik vind zijn reactie nogal bot, wat de werksfeer ook niet ten goede komt.
Reactie: Nog even een aanvulling op de vorige reageerder die het uitsluitend over een burn-out heeft: er bestaat ook nog zoiets als een bore-out met enigszins vergelijkbare symptomen.
Dit is te wijten aan het stelselmatig het gevoel hebben dat het werk op een te laag niveau ligt voor de competenties van de medewerker, vaak te wijten aan een organisatiecultuur waarbij weinig mobiliteit geboden wordt; de medewerker krijgt het gevoel 'vastgeroest' te zitten.
Reactie: Wat me in het verhaal opvalt is dat de leidinggevende er van uit ging dat hij de atmosfeer op het bedrijf (met nakende reorganisatie) zou verbeteren door ''leuke'' dingen te doen rond verjaardagen.
Onderhuidse spanningen zijn stééds het gevolg van nakende veranderingen waar niet open over gecommuniceerd word. Personeel voelt dit aan, praat daar ook over. Waardoor de komende wisselingen misschien wel in een vertekend beeld komen te staan én de spanningen onnodig stijgen.
Daar had de manager in eerste instantie pro-actief rond moeten werken en communiceren.Open en duidelijke communicatie over de status van het bedrijf en de oplossingen hiervoor.
De kwade jarige medewerker voelde zich in het ootje genomen dat in deze onzekere tijden plots leuk werd gedaan.
En dan nog iets, leuke dingen doen samen, moet altijd georganiseerd worden als blijkt uit het groepsgevoel dat men dat fijn zou vinden.
Als de leidinggevende op eigen initiatief plots de werkplek versiert,komt dat nogal kunstmatig over.
En als we het puur instinctmatig beschouwen.
Een werkplek is ook een ''persoonlijk territorium''. Daar laat je in onzekere tijden als leidinggevende beter geen markeringeringen in na :-)
Reactie: Ik begrijp dat je wat wilt doen, maar dit was niet de beste actie die te bedenken was. Het roept bij mij ook de vraag op of jij je medewerkers wel als volwassen mensen ziet, slingers en snoep horen bij een kinderfeestje, niet direct bij volwassenen en zeker niet direct op het werk, opgehangen door ''de baas''. Wanneer je medewerkers het zelf ophangen, of voor elkaar om elkaar een beetje te plagen is dat prima, jij bent hun leidinggevende, het past niet bij je rol. Het geeft het signaal dat je ze niet als volwassen mensen beschouwd, nog los van de lastige situatie waarin je afdeling zich bevind.
Reactie: De intentie van de vraagsteller is zeker goed, maar geeft de indruk dat deze mensen af wil leiden met vrolijkheid en 'zoethoudertjes'. De sfeer is er echter één van stress, angst en twijfel. Mensen willen 'nu' weten waar ze aan toe zijn en niet aan het lijntje worden gehouden.
Daarnaast lijkt het mij goed als de directie uitlegd aan het personeel hoe het heeft kunnen gebeuren dat er eerst werk was voor 1.000 mensen en nu nog maar voor 500. Laat hen eerlijk en helder communiceren waar zij zelf steken hebben laten vallen en wat zij bereid zijn te 'offeren'.
Zorg ook direct voor het opstarten van goede arbeidsbemiddeling. Ook al is de situatie zeer onprettig, kun je mensen beter enige vorm van houvast bieden dan helemaal geen.
Dus wees eerlijk en duidelijk, biedt professionele begeleiding en doe het nu!
Reactie: Niet voor niets is er binnen mijn generatie een nieuwe ziekte: infobesitas. Informatiestress, continue informatie vergaren omdat je bang bent dat je iets mist. Gevolgen: moeheid, stress en concentratieproblemen. ( http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/verslaving/55546-infobesitas-informatie-verslaafd.html )
