Reactie: Artikel én commentaren zijn een prachtig voorbeeld van hoe systemen vooral niet willen dat je jezelf bent. Beschrijf jezelf zeker nier zoals je voelt te zijn want daar krijgt het betwetersysteem de pukkels van. Pas je aan, blend in, standaardiseer jezelf braafjes. Regelrecht naar een depressie, een chronische vermoeidheid of beter nog een burn-out als het moet. First rule, break all the rules is notabene een managementboek!
Reactie: Dàt krijg je dus als mensen zich niet betrokken voelen bij het bedrijf, bijvoorbeeld als ze steeds herleid worden tot een slechts kostenpost.Bewijs? Er wordt met geen woord gerept over de kennis en de ervaring dat een bedrijf verliest telkens een medewerker het bedrijf verlaat.
Reactie: we zijn van autoritair, via zelfregulerend, naar netwerkend en wie weet ooit eens participatief aan het gaan. Dat iemand iets onderzoekt en daar een uitkomst uit heeft, daar kan een ander wel weer een ander onderzoek tegenover leggen, met de tegenovergestelde resultaten.
Terecht vraagt een ieder wat 'hard' en 'soft' is.
Het zijn woorden uit het strijdmodel. Ikzelf zou graag zien dat we gelijkwaardig en participatief met elkaar aan de slag zijn. Ooit hadden we een ministerie van oorlog, nu heet het ministerie van defensie. Komen we ooit zover dat een ministerie van vrede krijgen, of is dat 'te soft'?
Reactie: @Thomas: 16 juli 2012: inderdaad blijft dit artikel brandend actueel, dus moet het wel erg goed zijn (in de stijl van Johannes-evangelie dat over 'naastenliefde' gaat en aanvangt met het wonder dat het 'woord' qua invloed heeft op mensen: harde woorden of duidelijke woorden?)
Ik wil terug naar de kern:
Goud, staal, ijzer, vaste voorwerpen (kwik is vloeibaar) met een grote dichtheid, zijn 'hard'. 'uitgerokken' stoffen als veren, stof, rubber zijn 'zacht'.
IJzeren wielen op sporen moeten keihard zijn om hoge snelheden te halen. De remvoering moet beide eigenschappen ertussen hebben (asbest van vroeger met het kankerstofprobleem erin) om de wielen af te remmen.
De Chinezen hebben een prachtig spreekwoord dat stelt ''De tanden zijn hard, maar het is de tong die een leven lang mee gaat''.
Maar de mens zonder hard beendergestel is een ramp en het beendergesteld vormt wel degelijk de 'harde kern' om buiten het water en tegen de zwaartekracht in te kunnen jagen, leven en overleven.
Nu naar de kern: Doorheen de geschiedenis vind je de namen van harde personen. Zelfs Jezus was heel hard tegenover zichzelf vanuit zijn geweten en werd uiteindelijk net daarom uitgeschakeld. Toch stelt men hem altijd voor als iemand die zacht was omdat hij vergevingsgezind was met teksten als ''Vergeef hen, Heer, want ze weten niet wat ze doen'' wat hetzelfde betekent als ''wat een dommeriken''. Dit is absoluut leiderschap zoals Napoleon die ook ten gronde gericht werd. Nochtans was Napoleon heel zacht met zijn chocolademelk bij zijn Josephine maar had hij duidelijke gedachten, die een harde lijn vormden.
Ik open opzettelijk extra verwarring, omdat de jeugd harde oorlogsstellingen inneemt onder het mom van vrijheid en vrede en oudere verzwakkende mensen zachter lijken te worden op sommigen (zoals mezelf?) na, die het zachter brengen maar harder worden als je onder of in hun woorden kijkt.
Het zijn de harden die de strijd winnen en ook veel botten breken. En na vele jaren, vind je de harde knoken nog, en is het gissen hoe het zachte vlees er oorspronkelijk eigenlijk 'zou uitgezien hebben' vanuit analogie van ons 'huidig zachte vlees'.
Ik haal graag terug de kern aan van mijn eerste repliek: Van Sparta naar Athene en terug naar Sparta of een synthese?
Reactie: Ik heb het gevoel dat de schrijver met dit ongenuanceerde stuk vooral een achterhoede gevecht levert, naar ik mag hopen slechts bedoeld om eens de (masculiene?) knuppel in het hoederhok te gooien? Allereerst getuigt het heilig geloof in allerlei vage onderzoeken niet van veel realiteitszin. Zo wordt een onderzoek aangehaald van de alles behalve prestigieuze UK Institute of Leadership and Management dat is gehouden onder managers, die blijkbaar van zichzelf mochten aangeven hoe hoog ze gewaardeerd worden door hun personeel. En als klap op de vuurpijl de Belgen als voorbeeld nemen van geslaagd dominant leiderschap, tja. De Belgen kunnen ons beter als voorbeeld nemen, Nederland staat wereldwijd op de 8ste plek wat betreft nationaal inkomen, Belgie op de 16e. Of heeft dat dan weer niets te maken met de gehanteerde dominante managementstijl?
Enfin, nu de inhoud van het stuk. De hier geprezen masculiene managementstijlen zoals intimidatie leveren oa corruptie en het nemen van onaanvaardbare risico's op, zoals ook gebleken is bij de recente bankencrisis. Feminiene managementstijlen zijn meer gericht op samenwerken en op het nastreven van het algemene bedrijfsbelang, waar masculiene leiders vooral het belang van zichzelf voorop stellen. Dat laatste zal in sommige gevallen inderdaad meer korte termijn resultaat opleveren, maar de risico's daarvan zijn maatschappelijk gezien steeds onaanvaardbaarder gebleken. Een terugkeer naar de masculiene managementstijl zal in dat kader dan ook zeker geen zegen blijken te zijn. Wat overigens onverlet laat dat een verantwoordelijk manager inderdaad hard is, maar dan wel op de inhoud en niet op de relatie.
Reactie: Via Twitter heb ik al laten weten dat het wel vreemd oogt: een post te plaatsen met allemaal oude comments....(?)
Het nutteloze van dit soort 'discussies' is dat de schrijver van het stuk niet reageert met als gevolg dat de lezers elkaar 'verslinden'
Ik nodig een ieder dan ook uit om op deze LinkedIn groep verder te praten: Bestuur & Management http://www.linkedin.com/groups?gid=4378278&trk=hb_side_g
Reactie: Vooraf een grondige pre employment screening voor dit soort sleutelposities door Hoffmann Bedrijfsrecherche is geen overbodige luxe. Zeker niet in deze tijd waarin het afbreukrisico door reputatieschade nu eenmaal groot is. Daarnaast een goed integriteitmanagement als integraal onderdeel van de bedrijfsvoering om ervoor te zorgen dat iedereen van hoog tot laag de 'goede' dingen doet!
Reactie: Ik denk dat een duidelijk leiderschap waarin de werknemer weet wat hij aan zijn werkgever geeft het meest effectief is, het autocratische leiderschap daarin tegen is slecht voor de mensen en het bedrijf hierdoor ontstaat een angst cultuur die er toe lijd dat men geen juiste informatie meer zal geven hierdoor zal de harde niks ontziende leider zich isoleren en uiteindelijk ten ondergaan. Ik denk dat het onderzoek iets anders in elkaar zit dan hier word verwoord
Reactie: Waarom nou weer zo zwart-wit?
Waarom is het óf zacht óf hard?
Voor mij heeft iedereen in de hele keten recht op duidelijkheid: wat is ons gezamenlijke doel, waarom en hoe gaan we dat doel SAMEN bereiken? Hier ligt de grootste taak voor het management. Hoe die duidelijkheid naar de verschillende delen in de keten doorkomt hoeft wat mij betreft niet zwart-wit altijd hard of altijd zacht te zijn.
Zelf geloof ik dat het effectiever is om mensen in de uitvoerende sfeer zoveel mogelijk te enthousiasmeren, betrekken, faciliteren, aandacht geven en zeker ook duidelijke kaders te geven: wat wordt er wel en niet van hen verwacht en wat is het ''hogere doel''.
Voor de leidinggevende groep daarboven geloof ik zelf in een hardere, nóg duidelijkere aanpak. Als je eenmaal zo ambitieus bent om sturing te willen geven aan het bereiken van een gezamenlijk doel moet je ook maar leren om met lekker kort door de bocht, niet mis te verstaan duidelijk en doelgericht, noem het maar hard, gedrag om te gaan. Een beetje absorberend vermogen voor horkengedrag moet je jezelf dan maar als competentie eigen maken.
Daar hoort overigens wat mij betreft zeker ook de waardering bij voor dingen die goed zijn gegaan. Wie daar niet presteert mag best wat harder gecorrigeerd worden.
Voor welke situatie of doelgroep dan ook: ik denk dat hard op de materie, zacht op de persoon (bij leidinggevenden dus net wat minder zacht)de toverformule is.
Reactie: Ik las het artikel en dacht gaan we nou weer soft tegenover hard zetten? Maar toen bleek het (alweer) een artikel uit 2008 te zijn. Als je de reacties uit 2008, 2010 en 2012 ziet (Dus al 3 keer geplaatst?!?), zie je gelukkig verschillen. Ik zeg altijd als zacht duidt op, iedereen inspraak en doel onduidelijk is het keihard. Niemand weet waar naar toe en iedereen doet zijn eigen ding. Als hard betekent, dit is het doel en er is maar één weg daarheen en het is mijn weg, dan is het boterzacht. Iedereen probeert pootje te lichten.
We moeten er langzamerhand toch wel achter zijn dat visie en doel duidelijk moeten zijn. Daar werk je voor binnen een organisatie en er zijn vele wegen die naar Rome lijden. Laten wij met elkaar eens bekijken welke het meest efficient en doelgericht is en daar met zijn allen voorgaan. Kunnen we daarna ook weer met z'n allen, dus gezamenlijk aan het werk gaan. Want dat laatste brengt de economie op kracht.En inderdaad Johannes, geen idioteriën omdat je je werk goed doet, daar heb je je salaris toch voor. Aan het werk!!En weer een mooie sterke toekomst opbouwen. Daar heb je een baan voor. Dat is keihard zijn betreft doelen en visie en boterzacht betreffende invulling, als je definities gebruikt van het artikel uit 2008. Dat is logisch gezond verstand, duidelijkheid en empathie volgens mij.
Annemiek van der Zalm
Reactie: Mooi stuk, en nu is het ook met onderzoek vastgesteld dat een harde aanpak werkt. Kortom wat ik al dacht en zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Verder komt het ook logisch over dat je het meeste respect hebt voor een manager met een harde aanpak,en die zelf ook hard werkt en daarmee de koers bepaalt zonder angst. Kortom een no nonsense cultuur met duidelijkheid en een echte kapitein op het schip.
Reactie: Interessant dat deze discussie juist nu opkomt wanneer de gevolgen van onvoldoende empathie en teveel eigenbelang in het topmanagement een krediet crisis is ontstaan die door de gewone man en het middenmanagement op de werkvloer gedragen moet worden.
Mijn gratis advies: Eerst een harde opstelling betreffende de bonus cultuur afdwingen graag, want de maatschappij is daar veel te zachtzinnig mee omgegaan en zijn zelfs meegegaan in de resource verkwisting. Tot op de dag van vandaag moeten banken de hand bij de belastingbetaler ophouden. Maar als de heren zoals bij de libor rente malversaties op hun eigen manipulaties worden aangesproken, dan is men niet thuis.
Mijn empathie is dus begrensd en bovenstaand artikel lijkt me onbegrensd provocatief; zeker niet wetenschappelijk getoetst maar wel de moeite waard om een paar woorden aan te wijden. Succes met alle 'wijsheden'. Van mij mogen wereldwijd alle te dure bankiers en topmanagers eerst emigreren om eindelijk hun 'sociaal jaar' eens te doen en de harde opstelling op de eigen 'zelfzucht' toe te passen. De zweep mogen zij dan eerst over zichzelf leggen, dan komt de empathie voor anderen vanzelf door de eigen pijn begrensd naar boven. Een miljoentje minder verdienen doet subjectief dan veel minder 'pijn'als je daarmee honderden families aan het werk houdt.
