Reactie: Time-out! Iedereen heeft hopelijk voldoende analytisch niveau om even boven zichzelf uit te stijgen[of niet?]. Wat gebeurt er hier? Van der Veer roept iets wat nauwelijks van eruditie getuigd. Gooit vervolgens een handvol hondebrokken op de vloer en draait zich om. Dan mogen een stel sukkels, waar ik ook toe behoor, de brokken bij elkaar vegen, alsof dat enige betekenis heeft. En waar is nu van der Veer? Vliegt hij erin? Natuurlijk niet. We zijn slechts figuranten op een commercieel platform, onder regie van van der Veer. Zo levert hij zelf een prachtig bewijs van het bestaan van het probleem dat hij bij anderen signaleert: de misbruik van een instrument. Hier de kwasi-dialoog. Zonde van m'n tijd!
Reactie: Wow, dus de conclusie is niet zomaar iets doen, maar eerst goed nadenken. En niet alleen aan de slag met managers en/of medewerkers, maar je ook realiseren dat de omgeving en het gehele organisatiesysteem onderdeel zijn van je analyse.
En dat gebeurt erg weinig ja. Enerzijds omdat er veel leveranciers zijn die voor omzet gaan of niet de mensen in huis hebben die dat werkelijk snappen en kunnen oppakken. Anderzijds omdat 99% van de leidinggevenden aan de afnemerskant vanuit economische en andere redenen de focus van de opdracht inbindt en beperkt (doet u maar een leiderschapstraject in 3 dagen, anders nemen we een andere leverancier).
Zo simpel, ja treurig, maar zo simpel is het. En maar allemaal hard brullen om resultaten en planmatig veranderen. Hou eens op met die obsessieve drang om vooraf concrete resultaten te willen formuleren. Een leuke cognitieve exercitie, maar enkel waardeveol om helder te krijgen wat je werkelijk wil/ambitie is. Start vanuit ambitie, intrinsieke motitvatie etc. en resultaten volgen. Hoe, waar en wanneer die resultaten zich werkelijk manifesteren is niet te voorspellen, daar heeft niemand zeggenschap over. Maar ja dat vreten we dan weer niet.
Reactie: dank voor artikel en reacties. Goed om uit te leren.
Aanbieders moeten mijns inziens meer durven vertellen dat de oplossing in het verlengde (verdiepte) ligt van wat de opdrachtgever zelf al bedacht heeft. En dat vraagt een voortraject, voortbouwen op de analyse van de opdrachtgever, de oplossing mogelijk verdiepen (de vraag achter de vraag). Daar ligt de eerste meerwaarde als ''ontwikkelingsproces''-aanbieder.
Een volgende meerwaarde ligt in het overstijgen van de rol als facilitator. De aanbieder dient ook eigenaarschap, verantwoordelijkheid op te pakken voor het resultaat, net zoals dat van de opdrachtgever en van ''zijn'' mensen gevraagd wordt. Een systeem van no-cure-no-pay komt daar expliciet aan tegemoet. Alleen: wanneer bepaal je dat er cure is? Stel dat een resultaat verbetert na het traject en na één jaar terug valt, is er wel cure geweest tijdens dat jaar. Sneu voor de klant die betaald heeft tijdens de ''cure'' periode (of sneu voor de aanbieder die op lange termijn werkt en geen aantoonbare directe ''cure'' heeft).
Zelf zie ik een leiderschapstraject als een ''strategisch gezamenlijk leertraject'': de aanbieder leert de specifieke klant kennen en hoe hij/zij het snelst/efficiëntst/effectiefst die specifieke klant/opdrachtgever kan ''helpen'' veranderen. De klant/opdrachtgever leert en verandert onder invloed van de aanbieder en onder invloed van de resultaten van de verandering.
Wat betreft de soort activiteit: leren en veranderen gaan makkelijker en zijn duurzamer wanneer ''plezier'' als instrument ingezet wordt.
''Het is niet lineair, het is systemisch'': het instrument (de dienst), de context, de aanbieder en de klant zijn allen even belangrijke factoren. Het zijn enkel de laatste twee die beslissingen kunnen nemen en die het systeem in beweging zetten en houden.
Reactie: Ik ben helemaal voor het doelmatig inzetten van de middelen.
Ook een leuke en interessante case; management in een zorginstelling...
Ik volg nu zelf een leergang leiderschap en met zo'n artikel ga je daar toch kritischer naar kijken. Of dat ''winst'' is, valt nog te bezien. Dat heeft namelijk als valkuil dat je jezelf minder kritisch beoordeelt.
We leven in een maatschappij waarbij bijna elke norm wordt onderzocht; moet iets gaan zoals het gaat? We beoordelen alles. En velen veroordelen nog sneller. Dat is wel te begrijpen, want er is veel verkocht zonder basis. Maar we moeten oppassen dat we niet 'omslaan' en alle bestaande normen op de helling zetten (en kijken of het 'schuift').
Ik ben het met de schrijver eens dat we het werk moeten overlaten aan de deskundige. De schrijver geeft meteen 3 tips waarop je een goede coach / trainer in kunt herkennen. Als diegeme de 3 vragen en oplossingen uit het artikel niet kan beantwoorden, kun je inschatten welk vlees je in de kuip hebt. Of met de woorden van de auteur, welke krab je in de ton hebt.
Ik begrijp je argumenten en kan me voorstellen dat het soms niet goed genoeg gaat in dit soort trajecten. Mijn ervaringen als opdrachtgever en opdrachtnemer zijn gelukkig doorgaans anders: grote tevredenheid en dankbaarheid door de jaren heen. Ik wens je hetzelfde toe, met of zonder 'no-cure-no-pay'.
Reactie: Beste Van der Zalm, Ik vermoed dat de lijn van redeneren die u volgt, precies de reden is waarom er nog steeds veel verandertrajecten worden verkocht. Natuurlijk hebben trainingen altijd wel enig nut, zeker in de perceptie van degenenen die er veel geld voor hebben betaald. Het zou een al te harde waarheid zijn toe te moeten geven dat de geïnvesteerde bedragen en de gespendeerde tijd helemaal voor niets zijn geweest. Het oordeel van de opdrachtgevers is derhalve niet betrouwbaar en daarom ook geen valide argument voor de claim dat trainingen e.d. 'helpen'.
Net zoals de opdrachtgevers zijn ook veel opdrachtnemers geneigd de verantwoordelijkheid buiten zichzelf te leggen. Als ik een no cure no pay opdracht aanneem, dan neem ik in elk geval verantwoordelijkheid voor mijn aandeel. Er zijn al veel te veel vliegtuigontwerpers die niet eens mee vliegen. Ik vlieg mee zonder parachute. Dan doet er in elk geval iemand nog iets.
Reactie: Macht kan inderdaad leiden tot overmatig zelfvertrouwen en wat te veel is meestal ongezond.Ze nemen verkeerde beslissingen, omdat ze niet meer luisteren naar adviezen van anderen .Andermans mening is dan onder geschikt aan hun mening.Alleen als je genoeg zelfvertrouwen heb werk je naar macht toe,om je macht positie te behouden, te versterken en goede beslissingen te nemen moet je gezag hebben. Macht krijg je, maar gezag verdien je. Ook andermans adviezen in overweging nemen, want hoeveel macht je ook heb we moeten het samen doen.Together we stand devided we fall.
Mogelijke reden waarom er de nodige trainingen worden ingekocht: veel trainingen helpen in de ervaring van opdrachtgevers wel degelijk, los van de vraag of het rendement direct in (bedrijfs-) economische zin te meten valt.
No cure-no-pay of aanverwante constructies hebben als nadeel dat ze alle verantwoordelijkheid wegnemen bij opdrachtgevers om rendement uit de trainingen te halen. Voorbeeld: tijdens de training worden afspraken gemaakt om hetgeen tijdens de training is aangeleerd duurzaam toe te passen. Als de opdrachtgever daar vervolgens niet aan vasthoudt, neemt het rendement van de training af. In mijn ervaring zitten opdrachtgevers ook niet te wachten op dergelijke constructies. Ze willen gewoon een goede prijs-kwaliteit verhouding.
Reactie: Misschien kunnen we eens kijken wat 'professionaliteit' inhoudt in dit vak[human resource development, of hoe je het ook noemen wilt]. Of misschien nog beter: waar het opleiden van mensen toe dient. Als we iemand leren een Airbus te vliegen lijkt het antwoord op die vraag geen probleem. Maar zodra het gaat om ''leiderschap'', of iets dergelijks, raken we verstrikt in een moeras van kwasi-deskundigheid rond doelen en middelen. Zelfs de beroepsverenigingen [NVP en NVo2] bieden geen enkele soelaas. Heeft er iemand belang bij een oplossing? Denk het niet. ''Business as usual''
Reactie: Hulde voor de koningen die een nar inhuurden met het recht om hen voor schut te zetten.
De wijsheid over dit effect is kennelijk al lang aanwezig. Nieuw beroep: bedrijfsnar.
Reactie: Ik kan me helemaal in dit verhaal vinden. De recentelijk voorbeelden van woning coöperaties, banken, multinationals, zelfs politici geven dit verhaal steun.
Ondanks dat we raden van commissarissen of bestuur hebben, geven die schijnbaar geen enkel tegenspel of kritiek op de nieuwe top managers, vroeger zonnekoningen genoemd. Ze voelen zich zo superieur dat ze niets meer begrijpen van de mensen om hen heen. Bonussen van miljoenen, terwijl ze aan hun werknemers vragen om tegen een lager salaris te gaan werken, naar buiten brengen dat het zo slecht met onze economie gaat, vullen ze elke dag hun zakken, want zij maken de “wereld”.
Zo heel af en toe slaat zo’n figuur helemaal door en dan kom je in de zogenaamde wereldleidergroep terecht, recentelijk Gadaffi en vroeger Napoleon en Hitler.
We laten ze te lang hun onbezonnen gang gaan en dempen helaas de put, waanneer het bedrijf of land ten gronde is gegaan.
Dit is niet een lokaal probleem, maar zelfs een wereld probleem en de vraag is hoe lang het volk het nog gaat pikken. Hebben de voorspellers van het einde van de wereld dan toch ergens gelijk, maken we niet alles kapot?
Reactie: Wat is de doelgroep geweest die geen probleem heeft met demotivatie geen stijging van het salaris leven die mensen echt op deze aarde?
Dit verhaal is gewoon een samenraapsel van andere rapporten en verhalen en dat erg slecht, soms is het beter om andermans rapport helemaal over te schrijven dan allemaal stukjes uit reeds bestaande rapporten over te nemen, zeker wanneer je de lijn in wat je wilt publiceren niet weet.
Het lijkt wel of iedereen mee doet met onze leiders die blijven vertellen dat het aan de werknemers ligt dat ze hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen zorgen dat ze bij blijven en interessant voor de arbeidsmarkt en stap 2 wordt dan verder verslechteren van het ontslagrecht de WW, nog oninteressante maken mensen sneller tot het bijstandsniveau laten afzakken en dan tegen het aller laagste salaris op een contractje van een half jaar hun oude functie te laten vervullen.
Resultaat deze groep van ouderen en jongeren komen buiten de maatschappij te staan, vooral jongeren zijn bij voorbaat kansarm en kunnen geen toekomst opbouwen. Want met een tijdelijk contract krijg je geen lening of een hypotheek en moet je verplicht bij je ouders blijven wonen.
Ouder zitten vast aan hun koophuis want op deze wijze komt de woningmarkt nooit meer los.
Eigenlijk zouden deze onderzoekers zich moeten schamen en zich op een goede manier inzetten voor onze economie en met een goed plan van aanpak voor de toekomst moeten komen, maar dat is denk ik een te moeilijke opgave.
Reactie: Rolf, goed punt; de relatie tussen BNP en trainingen. Zeker trainingen hebben een heel lage effectiviteit (transitiewaarde ligt onder de 10%); wat Simon schrijft over leiderschapstrajecten sluit daar m.i. naadloos bij aan.
Waarom er zoveel onzinnige trajecten worden gekocht? Wellicht omdat iedereen graag gelooft dat alle problemen (redelijk snel) oplosbaar moeten zijn. En omdat het misschien makkelijker is te geloven in het positieve beeld dat trainers, coaches en consultants schetsen over de uitkomst van zo'n traject dan vast te zitten in de schijnbare uitzichtloosheid van een niet goed functionerend bedrijf, team of mens.
Wat er zou moeten gebeuren om de boel weer effectiever te maken, is volgens mij werken met no-cure-no-pay, of dapperder nog, pay-what-you-want-constructies. In beide gevallen wordt er alleen betaald als er een werkelijk effect is. Bijvoorbeeld meer winst of een hogere productie; zo gaan dit soort trajecten weer bijdragen aan het BNP.
