Reactie: hallo René,
dank je wel voor je reactie. En natuurlijk ligt een deel van het probleem bij de voorzitter. Ik raad hem of haar aan strenger te zijn.
Diegene die mij het probleem voorlegde mailde dat ze al met elkaar erover gepraat hadden. Toch blijven mensen te laat komen. Dan kom je al snel in wat jij 'EHBO-oplossingen' noemt en mijn advies om strenger te zijn.
Met vriendelijke groet,
Carla van den Bos
Vergaderen doe je zo!
Reactie: Prima suggesties Asha. Wat ik graag zou willen toevoegen vanuit onze ervaringen met (louter) technische bedrijven is dat managers zelf niet altijd in de gaten hebben dat zij zelf mede-oorzaak zijn van het ongewenste gedrag van hun medewerkers. Een goed gesprek en oprechte feedback naar hen kan veel duidelijk maken.
Reactie: Ad, ben het met je eens.
Bij gebrek aan wat anders moet je roeien met de riemen die je hebt.
En als die riemen dateren uit de tijd dat de homo socialicus als productiefactor door een testbatterij van de homo economicus gehaald wordt, kan het doel de middelen heiligen.
Het enigste dat ik aan wil geven is dat daarmee de voorspellende waarde van talent, en daaraan opgehangen talentontwikkelingstrajecten en het nut daarvan in de bedrijfscontext, beperkt is.
Een aantal zeer kritische en geraffineerde -of genuanceerde- typische menselijke zaken vang je niet in een klinische wetenschappelijke testomgeving met als basis het dierenrijk. Hier is communicatie, observatie en psychoanalyse meer op zijn plaats.
Maar ik begrijp dat je erg ''in de systemen hangt'' (iets met Duitse auto’s ;-).
Reactie: Ik ben 51 jaar , manager van mijn vak en sinds kort werkloos. Daar wordt je niet blij van. Recruiters erkennen dat je leeftijd zwaarder telt dan je ervaring, immers iemand van 35 heeft ook zeker 10 jaar ervaring.
Het zal heel lastig worden om weer aan de slag te komen. Ik solliciteer geen 4x per week maar wel minimaal op 2 banen, omdat ik nu nog kritisch ben. Ik krijg straks bijna 3 jaar ww, maar als je een tijdelijke baan met een lager salaris pakt, dan wordt je WW ook weer lager natuurlijk. Je gaat steeds een stukje verer terug. Dat kan ik me niet veroorloven nu. Mijn kennis is best breed, maar ik kan niet terecht in bv de techniek, simpelweg omdat ik a-technisch ben. Sales? : dat lijkt me verschrikkelijk werk, altijd maar achter targets aanjagen. Managementfuncties worden ook al ingevuld door mensen die bv Werktuigbouwkunde of elektrotechniek hebben gestudeerd. Volgens mij gaat het er vooral om dat je processen stuurt en met mensen kunt omgaan. Anderen passen altijd beter in het profiel dan ik met mijn 25 jaar ervaring en projectervaring.
Handicap is dat je inderdaad je eigen huis hier hebt en je hele sociale leven. Probeer nu je huis maar eens te verkopen als je geen 4 uur per dag in de auto wilt zitten.Dat gaat je niet lukken.
Wat ook opvallend is , is dat banen die eerst bv 3500 euro per maand deden, opeens 2500 doen. Reden: de werkgever heeft de hoogopgeleide mensen zo maar voor het uitkiezen. Het is de wet van vraag en aanbod. De werkgever kan eisen stellen die hij eerst niet kon stellen.
Ik bereid mij voor op een lange tijd zonder werk, al hoop ik dat ik geluk heb en snel weer aan een leuke baan kom.
Ik vrees echter dat het bittere tijden worden.
Reactie: We hebben systemen nodig dat is gewoon een gegeven
Dat de huidige systemen niet meer van deze tijd zijn, dat is een feit. Onze arbeidsorganisaties zijn georganiseerd op theorieën uit het einde van de 18e eeuw, op een systeem van taakdeling.
Dat kan en moet anders, we moeten, in mijn visie, gaan organiseren op wat mensen KUNNEN, niet, zoals nu, op wat mensen MOETEN. En daarvoor moeten we een beeld krijgen van wat mensen kunnen en juist daar spelen testen een goede rol.
Als je wilt weten wat een auto kan, dan kun je dat aan je vrienden vragen. Je kunt er een deskundig engineer in laten rijden maar wat hij echt kan blijkt pas als je hem aan de testbank hebt gelegd!
Zo is het ook met mensen, de beste coach, de beste leidinggever kan gewoon nooit de complete competenties en mogelijkheden van een mens in kaart brengen in een serie gesprekken. Met goede, wetenschappelijk opgebouwde testen, kan dat wel, al is zo'n test niet meer dan basis van een dialoog.
Ik heb ook een tijd gedacht dat ik mensen kon doorgronden door gesprekken en ja, ik scoorde goed. Tot ik zelf eens een test deed, toen zag ik ineens wat ik meer kon (en minder).
Net zoals die engineer bij Audi tegen me zei toen mijn auto van de testbank in Ingolstad kwam. ''Er kann 40 km schneller mit weniger Gass'' Dat wist zelfs de verkoper bij mijn garage niet.
Reactie: BEste Willem,
Jouw reactie is een goede aanvulling op mijn opvatting. We hebben systemen nodig om te ordenen, daar zijn we in NL heel goed in. Geweldig! Het is goed dat we mensen testen maar we zijn vergeten dat we ook met elkaar moeten LEVEN. Dat vereist een ander bewustzijn. Het besef dat wij mensen ons behalve systemisch ook waarde(n)vol tot elkaar verhouden.
Het is toch schrijnend dat bestuurders van zorgondernemingen steeds vaker roepen dat we moeten streven naar liefdevolle zorg. Juist in de zorg zou dat een kerngegven moeten zijn.
Dit zegt iets over de wijze waarop wij onze maatschappij hebben ingericht en de bovenmatige waarde die wij hechten aan systemen. Het gaat om een combiatie van waarden en systemen, we hebben het omgedraaid en hebben, omdat dat waarschijnlijk goedkoper is het humane aspect verwaarloosd.
Leiders en managers die in staat zijn om in te springen op de behoeften van systemen en mensen en daarin flexibel te navigeren verdienen mijn voorkeur, zij hebben m.i. weldegelijk een voorspellende waarde. Daar zijn in het bedrijfsleven legio voorbeelden van.Er is dus geen ultime weg maar op hun schouders rust wel de verantwoordelijkheid om te beoordelen of dit in hun vermogen ligt.
Overigens geldt dit ook voor persoonlijk leiderschap. Naar mijn mening gaat dit over het ultime vermogen om binnen welk systeem dan ook, het beste uit jezelf te halen.
Dat betekent dat je beseft in welk systeem je functioneert, welke kwaliteiten/competenties er van je worden verwacht en of je in staat bent dit waar te maken. In het gunstigste geval kan je je ontwikkelen om te excelleren. Lukt het niet, dan stap je eruit en creeert of ontdekt een andere omgeving die wel bij je past. Deze vorm van ondernemerschap zou, zeker in dit tijdsgewricht, als een wenselijke competentie, vanaf de basisschool ggestimuleerd moeten worden.
Wat mij betreft gaat het dan ook om het gunnen van een pluriformiteit aan kennis, competenties en karakters en het 'managen' daarvan om tot waardecreatie te komen.
Maar ook om de vraag of individuen het zichzelf gunnen om buiten de bestaande, vaak op oude systemen gebaseerde structuren, ondernemend te zijn of op zoek te gaan naar omgevingen die wel voor ze werken.
Reactie: Danny
Een terechte opmerking en ik ben blij dat je hem maakt. Want je laat zien waarom we in ons land en omstreken zoveel geld laten liggen.
We hebben steeds argumenten genoeg waarom iets NIET gaat lukken. Als we dat ene argumenten waarom iets WEL gaat lukken eens zouden nastreven dan lachen we binnen een jaar om wat we nu een crisis noemen!
Dat veel mensen op een verkeerde positie zitten is bekend. En daar is makkelijk wat aan te doen. En dan gaat het niet alleen om de hoogte in de hiërarchie, maar ook horizontaal in de organisatie.
Laten we met zijn allen een gaan kijken wat er WEL kan voordat we de kont tegen de krib gooien!
Reactie: Als IT Crisis en data professional is dit nieuws geen echt nieuws. Op verschillende fora heb ik al eerder reserves kenbaar gemaakt met twee hypes te weten het hele byod verhaal en cloud.
Mijn basis hiervoor wordt dan ook hier bevestigd. Uit 'gemakzucht' slaat men steeds vaker data te pas en onpas elders op vanuit het idee dat die betreffende data dan makkelijker bereikbaar zou zijn.
Daarnaast is nu eenmaal niet elk mobieltje of tablet nou zo geschikt voor gebruik in cloud of voor byod. De reden daarvoor is bijzonder eenvoudig. Er is en wordt vanuit commercieel oogpunt heel veel geroepen over byod, cloud, dat men zich er maar gewoon bij neer moet leggen dat dat de toekomst is, dat is wel waar we met zijn allen naar toe zouden gaan.
Wel, dat is een beetje een verkooppraatje. Nergens word nu duidelijk naar voren gebracht wat nu de toegevoegde waarde zou zijn va het hele byod verhaal of het grote voordeel van cloud.
Ik kan met dat byod verhaal niet zoveel. Als eenvoudig voorbeeld, werken met een tablet is gewoon een onzinnige exercitie voor waar het email of documenten maken aangaat. Het cloud verhaal betreft nog steeds de twee meest prangende vragen die open staan. Wie is wanneer voor backup aansprakelijk, is dat getest en wie is er juridisch verantwoordelijk als er iets met mijn bits en bites gebeurd.
Met name de juridische implicaties wanneer mijn data bijvoorbeeld, al of niet deels, op Amerikaanse data centers zou worden geplaatst. Daar liggen de zaken juridisch vele malen anders dan hier in Europa.
Geen enkele leverancier heeft mij op deze twee vragen ook nog maar bij benadering een zinnig antwoord kunnen geven.
Wat uit dit artikel naar voren komt is de 'human hand'. Door onduidelijkheid, klaarblijkelijk, word de beveiligingsethos gedegradeerd, iets wat iedereen tot zorgen zou moeten dwingen en een herijken van de bestaande instelling en regels.
Immers, data buiten je eigen firewall is een vette 'NO!' Dat is wat er tussen de oren van elke medewerker moet zitten. En helaas, vaak dempt men de put als het kalf erin in is verdronken.
Reactie: Leuk verhaal, en in theorie waarschijnlijk ook correct. Er is echter één belangrijk element wat niet genoemd wordt wat wel in de weg staat om van dit gedachtegoed realiteit te maken: en dat is politiek.
Als we alles objectief konden meten en belonen dan zouden de beste mensen ook de hoogste posities hebben. In de praktijk blijkt dat dit zelden het geval is. Zeker voor hoge posities geldt dat het belangrijker is wie je kent dan wat je kan of toevoegt.
Zolang dit principe blijft bestaan, zal het niet zo snel gebeuren dat het nieuwe belonen ingevoerd wordt. Jammer genoeg zijn het de hooggeplaatste mensen die dit in stand willen blijven houden en ook de macht hebben om dit daadwerkelijk zo te houden. Het nieuwe belonen zou namelijk een reëel risico vormen voor riante posities.
Reactie: Leuk dat deze discussie een beetje verzand in hakke takke. Maar het zou natuurlijk mooi zijn als je je handelen, overtuiging, richting en kennis en ervaring kunt verklaren en benoemen zonder aanmatigend of arrogant gevonden te worden.
Dat kan als je er vanuit gaat dat er niet een ultieme weg is; er zijn meerdere paden in (verschillende) omstandigheden en/of uitdagingen. Niet alleen meerdere paden naar Rome, maar ook nog eens veel meer andere plaatsen dan alleen Rome. Want wie zegt er eigenlijk dat we allemaal naar Rome moeten?
Alleen vasthouden aan je eigen gelijk doet je al snel verdwalen en/of in botsing komen.
Gelukkig zijn we allemaal een beetje verschillend en hebben we onze eigen opvatting over wat goed is voor mij en wat goed kan zijn voor anderen. En gelukkig hebben we evenzoveel relaties en (doel-) groepen die daar in mee kunnen gaan. Diversiteit en pluriformiteit zorgen voor variatie, creativiteit en uiteindelijk voor innovatie. Maar het meest stompzinnige is het anderen overtuigen van je gelijk op basis van je eigen gelijk. Ik zou zeggen; gun anderen een mening en de vrijheid van hun denkkader en pik die dingen op die voor jezelf aanvullend zijn. Er is niet één zaligmakende oplossing, methode of systeem.
In dit verband verwijs ik graag naar de filosoof Daniel Dennett in de wetenschapskatern van het NRC, 17 november jl. die iets zegt over bewustzijn en vrije wil als optelsom van de eigenschappen van het brein (talenten, competenties, angsten, behoeften/noden,geloof, geheugen, cognitieve kennis ed.).
Mijn stelling; het sturen op gesepareerde breineigenschappen (talent, competentie, IQ/EQ, etc.) is industrieel- of systeemdenken ( opdrachtgericht taakdenken, hier en nu) en heeft geen enkele voorspellende waarde voor mensen organisaties laat staan dat organisaties weten waar ze op sturen.
Reactie: Oké Ad. Ik zie jouw laatste reactie als een gelegenheid om jou het laatste woord te geven. Ik wens je oprecht veel sterkte toe met jouw manier van denken en werken en hoop dat er nog een hoop mensen via jouw systeem een baan zullen vinden waar ze ook gelukkig van worden. Uit onderzoek blijkt dat 70 % van de werkende Nederlanders ontevreden zijn over hun werkomgeving en hoop ik in ieder geval niet dat die straks allemaal kerstkaarten gaan versturen. Ik hoop dat je tégen een grapje kunt!
Reactie: Hoi Astrid. Bedankt voor je duidelijke en inspireerde reactie. Inmiddels is mij in deze hele discussie duidelijk geworden dat intermenselijke processen nog steeds voor veel mensen een complex begrip zijn. Vooral omdat deze complexe processen zich niet in hokjes laten plaatsen en dus voor mensen die in hokjes denken en werken een onmogelijke uitdaging zal blijven. Wat ik ook zo jammer vind is dat juist deze twee werelden elkaar nodig hebben omdat ze elkaar kunnen aan en invullen en juist die enorme afstanden op sociaal en emotioneel niveau liggen. Ik heb lang geleden 2 jaar onderzoek gedaan naar innovatieprocessen en de invloed van mensen bij het slagen en falen daarvan. De eindconclusie was dat al die mensen volgens tests op de juiste plaats zaten en er voldoende kennis en vaardigheden waren om tot succes te komen, maar het uiteindelijk misging door gebrek aan inzichten op intermenselijk niveau. Daniel Goolman schreef daar in de jaren 80 al over in zijn boek over sociaal en emotionele intelligentie in de praktijk. Hij heeft toen de 5 dimensies vastgesteld die tot de dag vandaag de hoofdrol spelen in ons dagelijks functioneren. Toch zijn er maar weinig mensen die daar echt bewust van zijn. Zelfs leeraren in het basisonderwijs kunnen dit vaak niet vertalen naar de kinderen. De onbalans in ondernemend Nederland neemt steeds meer toe en de factor mens heeft steeds meer de kinderlijke behoefte aan dieper en inhoudelijk menselijk contact. Er komt een dag dat steeds meer mensen durven toe te geven dat zo ons wel begrijpen, maar bang waren om zich van het systeem los te maken.
Reactie: Oké Ad. Ik zie jouw laatste reactie als een gelegenheid om jou het laatste woord te geven. Ik wens je oprecht veel sterkte toe met jouw manier van denken en werken en hoop dat er nog een hoop mensen via jouw systeem een baan zullen vinden waar ze ook gelukkig van worden. Uit onderzoek blijkt dat 70 % van de werkende Nederlanders ontevreden zijn over hun werkomgeving en hoop ik in ieder geval niet dat die straks allemaal kerstkaarten gaan versturen. Ik hoop dat je tégen een grapje kunt!
Reactie: Marco
Je kent me niet en mij kwalijk nemen dat ik me niet zou inzetten voor intermenselijke processen kan ik je ook niet kwalijk nemen.
Ik neem je je gebrek aan mensenkennis ook niet kwalijk, maar wel je gebrek aan kennis over psychologische tests. Juist jouw opmerkingen laten zien dat je alleen maar vanuit je eigen paradigma werkt en juist dat paradigma ''door intermenselijk contact lossen we alles op'' heeft voor veel menselijk leed en suboptimale oplossingen gezorgd.
Dingen waar je het bestaan niet van kent, kun je niet waarnemen en dat is nu juist de kern waardoor veel intermenselijke processen juist mensen kapot maken.
Ruim 40 jaar werken mét mensen heeft mij het inzicht gegeven dat je meer moet doen om alles uit mensen te halen. De 400 mensen waar ik het over had waren al 6 maanden bezig met goede mensgerichte helpers. Slechts 10 minuten achter de testen en de doorverwijzingen daarmee hebben die mensen inzicht gegeven over hun eigen ik waar ze meestal van vervreemd waren. En die reactie krijg ik van vrijwel iedereen die de testen maakt.
En mijn drive kan klemmend op je overkomen, jouw starheid komt op mij klemmend over. Maak eens wat tests, dan leer je jezelf beter kennen!
Astrid
Er zitten 24 uur in een dag en daarvan mag je er 8 slapen, 8 werken en 8 aan jezelf en de jouwen besteden.
Ja, ik herken het, 16 uur per dag, 7 dagen per week, oh wat was dat stoer.
Het was pas echt leuk toen mijn vrouw me op een dag aan mijn kinderen voorstelde.
Ik was ook onverwoestbaar, daarom zit ik nu, drie stents rijker te revalideren.
De dingen waar ik van hou, mensen beter maken, doe ik nog steeds. Mensen dingen laten doen waar ze van houden, dat is mijn passie, maar dat kan echt ook in 8 uur per dag, 6 dagen per week.
Ik wens je een goede gezondheid toe!
