Reactie: @Ferrie, ik denk dat je een punt hebt in je schets van de dynamiek die door de individualisering en subjectivering ontstaat. Oplossingen die extrinsieke motivaties aanspreken zullen in deze arena geen zoden aan de dijk zetten, vrees ik. Ik heb daarentegen goede ervaringen met echte teamconstructies met echte teamverantwoordelijkheden i.c.m. loopbaanplanning - als je tenminste ook scenario's buiten de eigen organisatie niet uit de weg gaat...
Reactie: Vanuit het perspectief bezien dat jijzelf belangrijke dingen te doen hebt, vind ik het heel goed te verkopen dat je contactmomenten gaat agenderen. Het binnenlopen kan vriendelijk omgebogen worden naar een afspraak om samen te lunchen of een koffiepauze te houden om 2 uur of overmorgen om 8.30 o.i.d. Dan is het ook legitiem om wat rechtstreekser te vragen naar waarover het gaat. Uiteraard moet je het ook wel een beetje invoelen. Gedurende de eerstvolgende gesprek / gesprekken is het zaak om deze tijdsbewustzijn ook bij de ander wakker te maken. Je collega verdoet niet alleen jouw tijd, maar ook haar eigen tijd en wellicht die van anderen in de organisatie in ernstige mate. Ook mag je zakelijke criteria stellen aan het doen van een project, waardoor jouw keuze anders valt dan wat zij voor ogen heeft.
Reactie: Als creatief sparringpartner voor mens en organisatie heb ik veel met vormen van innovatie te maken. Het probleem bij innoveren zit hem niet alleen in geld en regels, maar voor een belangrijk deel in motivatie en enthousiasme . Het creatieve vermogen is het krachtigste en meest waardevolle mechanisme waarover de mens beschikt, maar wordt steeds verder naar de achtergrond gedreven. Creativiteit is een belevingswereld waarin emoties een heel belangrijke rol spelen en die je als onderneming serieus moet nemen. Ik vind het niet zo vreemd dat veel organisaties niet op de hoogte zijn van de fiscale innovatiebox, omdat ze in de basis ook helemaal niet met innovatie bezig zijn. Innovatie is een combinatie van emotie en ratio en de balans hierin is doorgaans erg ver te zoeken. Ik kan het weten, omdat ik juist op dit onderwerp 3 jaar zelfonderzoek heb gedaan en aan de lijven heb gezien en ervaren hoe het creatieve vermogen, motivatie en enthousiasme van initiatiefnemers beschadigd werd door mismanagement. Gelukkig dat dit in de meeste gevallen onbewust en onbedoeld gebeurde, maar helaas heb ik ook gevallen meegemaakt waarbij politieke belangen en zelfverrijking lei(ij)den tot de ondergang van heel mooie innovatieprocessen. Deze kennis en inzichten gebruik ik nu om de kracht van het menselijk creatief vermogen terug te brengen in de organisatieprocessen met een positief rendement als resultaat. Als organisaties oprecht en serieus de innovatieprocessen weer opnemen in hun strategie, dan komt die fiscale innovatiebox vanzelf bovendrijven.
meer weten over dit onderwerp, neem gerust contact met mij op.
Reactie: Quote
Escaleert het na het gesprek tot nog een keer, geef dan een officiële waarschuwing, bijvoorbeeld in het volgende functioneringsgesprek. Maak duidelijk wat wel en wat niet getolereerd wordt.
Op zich lijkt deze quote (op inhoud) plausibel.
Maar waar gaat het over?
Een medewerker die (uiteindelijk) doet wat je wilt dat-ie doet, alleen de weg er naar toe heb jij als leidnggevende last van.
Dus: omdat de medewerker blijkbaar door jou niet op zijn manier wordt aangesproken mankeert er wat aan hem.
Zou zo maar kunnen.
Maar verlangen managers niet van hun medewerkers dat ze elkaar feedback geven (=zeggen wat je zietbij de ander en wat het met jou doet)En zouden managers dit voorbeeld niet zelf sterk moeten geven?
Ik denk dat dit 'probleem' een probleem is geworden. Met andere woorden: nu het voor de manager lastig wordt, moet er wat aan gedaan worden. En natuurlijk moet dat ook, maar dese manager zou ook het advies moeten krijgen te analyseren hoe het zover heeft kunnen komen.
En dan bij grote fouten van de manager moet hij/zij zichzelf maar een officiële waarschuwing geven.
Of mogen er toch fouten gemaakt worden...?
Reactie: Wat mij verbaast in dit artikel is het gemak waarmee de schrijver de rol van de gesprekspartner over één kam scheert
Er is een collega, vriend of kennis begint een voorbeeld mee.
De manier waarop em de mate waarin je je eerlijkheid / authenticiteti laat zien/horen is afhankelijk van het belang wat je hebt. Daarmee zeg ik niet dat je bij een groot belang oneerlijk mag/moet zijn. Alleen de mate van tact speelt dan een belangrijke rol
Kortom: mager artikel waarin te eenzijdig een zo belangrijk onderdeel van communicatie/samenwerking/maatscappelijke verhoudingen wordt behandeld.
Reactie: Maar geldt e.e.a. ook niet voor de kopende partij? Alsof kopers wél altijd volledig openheid van zaken geven? Ik heb nog nooit een manager meegemaakt die precies aangaf wat hij of zij te besteden had. Vaak is men of 'helemaal voorzien', is er 'geen budget beschikbaar' of is men 'tevreden met de huidige leverancier/oplossing'! Een goede ondernemer prikt daar doorheen en overtuigt de koper van de waarde van zijn product/dienst. Desnoods creëert hij nu een need, die hij in een later stadium alsnog kan verzilveren.
Reactie: Misschien moet men er ook bij vermelden dat de kosten voor studenten flink zijn gestegen!
Daarnaast is het luxe niveau (kamerhuur, mobieltjes met internet, verplicht een laptop voor de studie) ook aanzienlijk gestegen.
Over het algemeen zullen de studenten die nu bijlenen, meer gaan lenen. De studenten die het nu met een basisbeurs zonder aanvullende lening doen, zullen de 90 euro (thuiswonende) of de 220 euro (uitwonende beurs) moeten goedmaken door bijv. extra werk.
Ik denk dat het voor een student best mogelijk kan zijn om 12 tot 16 uur naast de studie te werken per week...
Reactie: Naast alles wat hier al is opgemerkt wil ik het volgende toevoegen: Ik maak nogal eens mee dat medewerkers het gedrag uit school of hun sociale omgeving voortzetten. Het is alsof zij niet door hebben dat een arbeidsrelatie anders in elkaar steekt. Vooral het idee van gelijkheid werkt binnen een organisatie anders. Ook de zwaarte van het organisatiebelang kan erg onduidelijk zijn.
Reactie: Is logisch dat jongeren die zoeken. Sinds de kleine banen regeling krijgen jongeren niet meer dan 12 uurs contracten aangeboden. De kleine banenregeling werkt dus absoluut niet. Was bedoeld om meer jongeren aan het werk te helpen. Werkgevers stoppen het geld in de zak (80 Miljoen) en jongeren zijn weer de dupe.
Afschaffen dus die kleine banenregeling.
Reactie: @Kees Stada
Hier in huis zijn de tweede nieren al opgebruikt. Met ''Nieuwe Nier NU'' adviseren we nierpatienten die NU gered kunnen worden via een nieuwe nier. Liefdewerk oud papier, met een kleine platte organisatie.
En eindelijk krijgen we een jonge generatie van de ''Nierpatienten Vereniging Nederland'' (NVN)aan het ontwaken.
Dat wil zeggen, ze turnen om naar het idee dat de Nierstichting als geldmachine eindelijk eens ondergeschikt moet worden aan de belangen van de nierpatient en niet omgekeerd.
Want nu nog mag de geldmachine het ongegeneerd zeggen.......bekende Nederlandse nierpatienten, met de dood al in de ogen, laten zich uitmelken in de talloze reclamespots in de media. 80.000 vrouwen collecteren -geheel blind voor de consequenties- kapitalen bij elkaar. Je gelooft je ogen niet. Het zorg-gen heeft weer eens toegeslagen. En waar gaat al dat verdiende goud heen?
Daar waar het bij geldmachines altijd naar toe gaat.......roept u maar, voorbeelden te over.Allereerst naar het salaris van directeur Beerkens (15.000 euro per MAAND)
Doe wat je goed dunkt, beste Stada, maar doe het slimmer dan die 80.000! Wellicht help je dan echt.
Reactie: Al of niet liegen zou eigenlijk geen discussie moeten zijn. Volgens mij gaat het daar niet om, maar de discussie erover is wel interessant.
Probleem zit denk ik in het werkwoord liegen zelf. Taalgebruik is geen wiskunde waarin iets waar is of nietwaar.
Bijna alles is een meerdere of mindere mate waar en nietwaar, daarom verdienen de advocaten er goed aan en is juridische taal ook zo krom.
Wat mensen zeggen, kan je ze dus ook niet aanrekenen door het uit te rekenen. In de meeste gevallen drukt taal een gevoel of intentie uit en heeft dus altijd een hoog (onbewust) waarheidsgehalte. Je kunt dus ook de waarheid liegen, al meen je er niets van.
In feite komt het erop neer dat mensen eigenlijk NOOIT liegen, wat ze ook zeggen, er is altijd wel iets van waar dus is het niet gelogen.
Ook wel genoemd een gezonde Jezuïeten mentaliteit, want die zien overal wel iets goeds in. Zie het recente incident met ons aller Jack Smiley.
Je moet dus eerst nadenken wat de ander met een bepaalde opmerking wil zeggen, en niet zozeer “wat ” er precies gezegd wordt, maar die moeite nemen we niet meer in deze gehaaste maatschappij waarin we toch al nauwelijks echt naar elkaar luisteren. Dikke huid helpt dan enorm. Je merkt het al als iemand je een hand geeft maar je daarbij niet in de ogen kijkt; in zekere zin is dan ook de hand al gelogen.
Inderdaad, we spelen een spel, maar zonder regels, vrijheid blijheid is de norm, maar toch kan je nog een rode kaart krijgen als je te “authentiek” bent.
Maar dat zegt ook iets over de gever van die rode kaart, die zal dan in het voortraject zelf wel ergens over gelogen hebben, wat hij nu met de rode kaart wil wegwapperen.
Overigens, dit hele verhaal is ook uit de duim gezogen, dus gelogen?
