Verder is het natuurlijk geen nieuws dat de moraliteit wordt bepaald aan de hand van uitspraken en acties. De bonus 'krijg' je, daar hoef je niet om te vragen. Dat is passief, dus wordt moreel geaccepteerd.
Waarom? Het antwoord bestaat uit nog een vraag: zouden de oordeelvellende bankiers zelf moreel zo sterk zijn om nee te zeggen tegen een flinke bonus? Nee, wacht, dat is geen vraag. Dat zijn ze niet. Krijgen is moreel verantwoord.
En érgens hebben ze gelijk ook. Ik wil wel drie ton belastinggeld op mijn rekening gestort krijgen. Maar omdat ik het nu uitgesproken heb, is het niet meer moreel verantwoord. Moreel juist zou het sowieso niet zijn.
Moreel verantwoord en moreel juist zijn weer twee verschillende dingen...
Reactie: Zelf ben ik ook regelmatig op pad als consultant. Mijn ervaring is nooit anders geweest dan klanten adviseren, ik ben van mezelf geen verkoper en hoewel dat nadelen heeft, zie ik er ook voordelen aan.
Wat dat betreft bied ik inderdaad wel eens andere oplossingen aan dan de klant in eerste instantie vraagt. Ik vertel er dan ook bij waarom mijn oplossing beter is.. meestal omdat het de bron van het probleem aanpakt en niet de symptomen.
De begrippen 'consultant' en 'account manager' zijn toch enigszins door elkaar gehaald. En dat is met name in de I(C)T, omdat de verkoper of account manager meestal niet de kennis van een goede consultant heeft. En dat komt niet altijd ten goede van de kwaliteit van de geleverde diensten.
Toen ik in loondienst werkte als hoofdverantwoordelijke voor de techniek, irriteerde ik me er wel eens aan dat zaken soms hoe-dan-ook en op de verkeerde plek verkocht werden. Als software engineer ben je erop gedreven om een oplossing voor een probleem te ontwikkelen en niet een 'oplossing' op zichzelf.
De kwaliteit van diensten bij IT-bedrijven is 9 van de 10 keer afhankelijk van de kennis van de consultant/account manager, niet van de technische afdeling.
Goed artikel, heel goed aanvullend argument. Blijft twee hele bijzonder belangrijke punten.
De meeste methodieken voldoen domweg niet. Ze zijn slechts een momentopname, alhoewel een ieder graag is overtuigd van eigen gelijk.
Een tweede is dat er maar drie of vier, zij het minder bekende, methodiekjes zijn die wel die match kunnen maken tussen coach en gecoachte[n].
Juist met die drie kun je het doel meteen formuleren en hoef je niet langer meer tijd en moeite te besteden aan onderzoek. Scheelt 40% - 50% van het beoogde traject uiteindelijk en meer plezier.
Reactie: Frank, zeer herkenbaar allemaal. Ik ben zelf teamleider bij een productiebedrijf, maar volgens mij is enige aanwezigheid van scholing erg belangrijk om afstand te nemen.
Bij ons zijn de medewerkers een multiculturele samenstelling en valt het niet mee om door de taalbarriere dingen voor elkaar te krijgen.
Ik sta open voor positieve tips!!
Dank voor jullie reactie. Leuk dat we een discussie op kunnen starten.
Mee eens voor beide kanten valt iets te zeggen. In dit artikel wordt bij vrije keuze voor een coach metname ingestoken met het idee dat de medewerker in het voortraject mee participeert en de communicatie open getrokken wordt. Dan is de volgende stap de coach: uit ervaring komt naar voren dat inderdaad een ander soort coach die wat verder van de ander af staat meer effect zou kunnen opleveren. We willen geen vriend coach maar iemand die ook durft te confronteren. Maar dan nog steeds geldt dat er wel een wederzijds basis van vertrouwen dient te zijn anders zal de weg van leren moeilijker verlopen. Kan de coach me iets bijbrengen en heb ik als coachee het bewustzijn dat ik wil en kan en moet veranderen.
Per coach verschilt het dan hoe men met het volgende item omgaat. Sommige coaches vinden alles prima. Het draait om het proces. Ik houd zelf meer van coaches die het volgende principe aanhangen. Een coach wordt ingeschakeld om iemand van a naar b te brengen. Zijn taak is de ander te laten ontdekken wat de meest efficiente en effectieve weg is. Dan dient er maar een ding te gebeuren. De coachee moet actie ondernemen en stappen zetten. Anders geen beweging! Dus iemand die van Den Bosch naar Rome wil, dient stappen te zetten. En hij kan te voet gaan maar als hij daar op vrijdag dient te komen is het boeken van een vliegtuig wellicht gemakkelijker. Als een client geen stappen zet mag de coach hier vanuit mijn perspectief interventies op plegen. Dit betekent dus co-coachen: de coachee is verantwoordelijk voor zijn eigen proces en de coach begeleidt hem hier op de meest effectieve manier bij. Dit betekent dus soms ook confronteren, pijn inductie maar ook complimenteren, stimuleren...kennis aanreiken etcetera.
Met betrekking tot de assessments: het is een middel om een doel te bereiken. Het is geen doel op zich. En mee eens: er zijn veel assessments en uitvoerders die onder de maat zijn. Dit betekent dus vooraf goede gekwalificeerde testen gebruiken en de assessmentgesprekken laten uitvoeren door bijvoorbeeld psychologen die verstand van zaken hebben en goed zijn in reflectieve gespreksvoering en wanneer nodig adequate interventies. Wij gebruiken derhalve testen die psychologisch op 3 wijzen op betrouwbaarheid zijn ingericht (grote normgroepen, herhaaldelijk vragen op een andere manier stellen etc). We gebruiken psychologen die: gepassioneerd zijn over hun werk, over goede reflectieve communicatieve vaardigheden beschikken, interventies kunnen plegen, goed mens inzicht hebben en senior zijn in voeren van deze gesprekken.
Soms kiest men een coach of assessor die uit gemak gekozen worden: voorhanden, dichtbij, logisitiek eenvoudig, kosten zijn laag. In dit soort trajecten investeer tijd en geld in kwalitatief goed opzetten van het voortraject. Daarmee rendeert men in het grote traject!
Ik ben nog even benieuwd naar de 4 methodieken die manipulatie uitsluiten. Kun je me die nog geven?
Reactie: Als we van de buitenkant, heel sec, naar de banken kijken dan zien we op dit moment twee zaken. 1. De banken hebben door hun gulzigheid en inhaligheid diens eigen kunnen en financiële reserves dusdanig risicovol overschat, dat de oorzaak hiervan een wereldwijde crisis is geworden.
2. Het aanzien van de banken enorme reputatieschade toegebracht. De vraag die hier het eerst rijst is het volgende. Van wie zijn de banken afhankelijk? Juist, in allereerste plaats van hun klanten. Immers, de klanten zijn het kapitaal van een bank. Nu voelt de klant zich al jaren benadeeld, en niet voor het eerst.
Al jaren is het volkomen normaal dat banken percenten 'afromen' genaamd 'valutadatering'. op zich weinig mis mee omdat een bank uiteindelijk zichzelf ook dient te bedruipen natuurlijk. Maar wat nu als banken, noem er even een aantal, wel zo eerlijk, AbnAmro, Fortis,ING, Postbank, DSB, Dexia, Aegon, RSB, NN, en vele andere kleineren, jarenlang bezig is geweest met de verkoop van woekerpolissen en hun klanten enorme bedragen lichter hebben gemaakt met de verkoop van zogenaamde spaar en verzekeringsproducten, koppel verkopen etc. Laten we het even niet onderschatten, we hebben het uiteindelijk over astronomische bedragen, [150 tot 240 miljard tussen 1980 en 2007 is de schatting] afgeroomd van de klant.
Dat Dexia en enkele anderen plots werden aangepakt met hun woekerpollissen was maar een openbare farce. Immers de grote constitionele beleggingsinstituten deden net zo hard mee. Geen van de groten ie werden aangepakt. Niet door Nout Wellink, niet door de ministers van Financien. Men stond erbij en keek er naar. Zolang het goed ging ging het goed maar .... helaas, het kon niet blijven duren. De bubbel ontplofte.
Die ontplofte zo hard dat Bos, voormalig minister van financiën, bij moest springen met geld van de burger, lees even, geld van de klanten van de bank, om die banken te steunen en zelfs over eind te houden. Leest nu even goed door beste lezer. Aan die steun zaten hoegenaamd GEEN voorwaarden van betekenis verbonden behalve een hele belangrijke.
Men diende de samenleving te steunen door de 'cashflow' gaande te houden. Welnu. Wat gebeurde er? Juist. e bonussen werden gewoon uitgekeerd in een ratio die volkomen haaks staat op zinnigheid van het moment. Immers, die bonussen waren van voor de crisis en niet van gedurende de crisis...... toch? Alsof de klant/belastingbetaler idioot lijkt.
Alle banken, Nout Wellink en Bos hadden allerlei retorieken en verklaringen, links en rechts werd naar elkaar gewezen, niemand nam werkelijke verantwoordelijkheid en zo komen we bij de waan van het moment. De heldere eindconclusie en saldi?
- Financiele bestuurders die zich riant laten belonen hebben geen enkel benul meer wie zij als klant hebben en van wie zij hun geld, gelegaliseerd gestolen, zichzelf toekennen als bonus.
- Fiananciele bestuurders hebben zich geen enkele rekenschap gegeven welke schade zij de economie hebben berokkend en wie hun bonussen uiteindelijk heeft mogen opbrengen. Sterker, zij claimen rechten die uiteindelijk door hun klanten mogen worden opgebracht.
- Nout Wellink, te kort is geschoten in het houden van toezicht op al die financiele 'afroom constructies' die door de consument mocht worden opgebracht.
Als een van de weinige zal hij persoonlijk de consequentie ervaren want van jan Kees de Jager mag hij geen derde termijn bij de NB vol gaan maken. Maar geen zorgen, er zal elders een warm bedje op onze Nout staan te wachten. Vrees niet.
Bos. Dat is een verhaal apart. Waarom die hier vernoemen? Wel, Bos is de belichaming van politieke incompetentie, impotentie en zelfs gewone ondoordachte stupiditeit. Hij is de belichaming waar het politieke systeem in Nederland de mist in gaat. Immers, als je geen affiniteit hebt met de sector waarin je werkzaam bent, laat het dan over aan ter zake kundigen en blijf er uit de buurt.
In dit geval zien we iemand op een puissant hoge post, die door de belastingbetaler mag worden opgebracht, dingen zien doen die diezelfde belastingbetaler, als consument dan weliswaar, ook nog eens op mag brengen.
Immers, als je namelijk financiele instellingen met overheidsgeld overeind gaat houden, geld van u en mij mijn beste lezer[es], en dan heerlijk op de buis kweelt dat 'het een goede deal is want er komt meer binnen dan de staat uit leent', dan heb je pas werkelijk te maken met een irreële vorm van krankzinnigheid die alleen een zwakzinnige politicus voor zichzelf nog kan rechtvaardigen.
Want wie draait er namelijk voor die extra miljarden op die hij de banken bij die steun heeft bedongen?????
Laatse nieuws is vervolgens, en whats new in dergelijke werelden, dat onze 'socialistische' Wouter Bos een baan heeft geaccepteerd bij de KPMG. Hij gaat 4 dagen werken voor welgeteld 400.000 per jaar. Weliswaar boven de [schijn]heilige Balkenende norm maar dat kan en mag want KPMG is een private onderneming.
Laten we deze Gelegaliseerde Oplichter, jawel, ik durf hem werkelijk zo te noemen, evenals de bestuurders van de financiële instellingen die ons als consument gelegaliseerd hebben afgeperst, en natuurlijk laten opdraaien voor die extra miljoenen die zij vervolgens weer aan het rijk terug betalen, even zien wat wij, consument/belastingbetaler van hen vinden?
Alhier; In mijn persoonlijke beleving kennen wij een sociale 'pikorde'. Ergens onderin worden er plaatsen bezet door junks, overvallers van bejaarden en zij die zich op oneigenlijke manier met kinderen bezig plachten te houden.
Hier onder is een nieuwe groep mensen geformeerd. Een bijzondere plaats voor Bos en al die bestuurders die zich zaken 'legaal, jawel, dat wel, hebben toegeëigend maar collectief verantwoordelijk zijn voor een geschatte schade van 140 tot 185 miljard, ten laste van u en mij als consument en belastingbetaler.
Van een junk, crimineeltje, overvaller, weet je wat je aan ze hebt. Aan dat clubje daaronder? Laten wij ze de 'onaanraakbaren' noemen. Zij die zo weerzinwekkend denken om te kunnen gaan met u en mij als een oplichter het zou doen. Gewetenloos, incompetent en denkend dat wij hun machinaties niet zouden zien. Maar dan in gelegaliseerde vorm. Bestaat er iets ergers?
Is er een passende reactie? Ik stel voor dat we al ons geld opnemen en over hevelen naar de rabo, de RBS of de robijnbank in Den Haag. Dat zijn namelijk tot nu toe de enige banken die op geen enkele wijze te koppelen zijn aan dit debacle genaamd crisis maar juist alles, zonder steun en met glans hebben doorstaan.
Reactie: Payrolling is natuurlijk net als elke andere vorm van outsourcing het meest effectief als er binnen de organisatie zelf te weinig specialisatie en volume is om efficiënt mee te werken. Opzicht is dat geen bijzonder uitkomst.
Natuurlijk is dit onderzoek puur vanuit kostenperspectief bekeken, en dat is natuurlijk niet de enige factor die meetelt. Juist bij payrolling is de flexibiliteit voor grotere organisaties ideaal voor dochterondernemingen of specifieke business units.
Reactie: Er wordt hier gemakshalve voorbij gegaan aan het feit dat de betalingstermijnen veelal eenzijdig verlengd worden tot soms wel 120 dagen en meer. Het is dan echt ''take it or leave it''. Als na die 120 dagen op tijd betaald wordt dan voldoet de debiteur aan de D & B norm.
D & B zou daar eens onderzoek naar moeten doen. Meer en meer wordt het midden en klein bedrijf de bankier van de grote ondernemingen en financier van de overheid (ook de overheid geeft een slecht voorbeeld).
Wil men de oplopende debiteurenstand financieren bij een bank dan word je geconfronteerd met een bedrijfstak (finaciele instellingen) die maar liefst 400% marge maakt op haar financieringen.
Het midden en klein bedrijf, de motor van onze economie betaalt zoals altijd de rekening.
Er zou een wet moeten komen zoals in enkele andere landen dat men nooit later dan na 60 dagen mag betalen, in geval dan nog niet betaald is dan is er sprake van een misdrijf.
Reactie: Ik vind het een solide artikel maar waar gaan we de plank misslaan, of op zijn minst ernstige vertraging oplopen? Juist, bij de gezamenlijke assessment. Het hoe en waarom?
Mensen worden wie ze zijn in de allereerste plaats door opvoeding en opleiding. In de tweede plaats door de ervaringen die ze hebben meegemaakt, tot het moment van die assessment. Wat is daar loos mee?
Mensen hebben van nature al een latente aanleg. Dat zit gewoon in de genen. Die aanleg wordt beslist niet altijd [h]erkend in de eerste levensjaren, laat staan gecultiveerd. Daarna gaat dit verder op het lo en later voortgezet onderwijs. Oh ja, we vergeten even zoiets onzinnigs ale een CITO, waarvan meer en meer stemmen gelukkig op gaan deze uit te faseren. [Hoera!]
Men kan in het voortgezet onderwijs de eerste kennis maken met een bepaalde vorm van assessment. Hierbij wordt een momentopname vastgesteld die niet altijd even consistent te noemen is. Sterker nog, ik durf de stelling hier wel aan dat 95% van al die assessment methodieken 'bogus' zijn maar vooruit, wie ben ik.
Vervolgens gaat men dus op een 'vooringenomen' wijze te werk. Immers, ook in dit artikel is er sprake van een assessment door verschillenden gedaan. Om u een idee te geven, iemand met wie ik het volkomen niet kan vinden en nooit eens ben gaat mij assessen? Of andersom? Ook kunt u zich voorstellen bij mogelijke politiek die ook bestaat en zeker een rol van belang kan blijken te spelen..
Beinvloeding/manipulatie troef dus. Bij mijn weten zijn er wereldwijd maar zo'n 4 methodieken die onafhankelijk genoeg zijn die manipulatie uit te sluiten en die methodieken hebben een paar zaken verder nog gemeen.
- Manipulatie wordt uitgesloten
- Er word inzicht gegeven in latente vaardigheden [los van achtergrond/opleiding]
- Er wordt overzicht gegeven in aanwezigheid van soft skills.
- Matching neemt
Mismatching wordt vrijwel uitgesloten terwijl er een duidelijke weergave wordt gegeven van de latentie van de betrokkene.
Zo blijft het volkomen onafhankelijk en worden verkeerde mensen zelden aan elkaar gekoppeld. Groepsgewijs kan er gericht worden gecoacht terwijl verschillen individueel ondubbelzinnig kunnen worden overbrugd. Het scheelt dus bergen en tijd aan discussie en onderzoek uiteindelijk en je kunt er meteen mee aan de slag.
Niettemin, ervaring gebied te zeggen dat mensen graag gebruik blijven maken van de zee aan 'discutabele' methodieken die links en rechts worden gehanteerd.
Reactie: Langs de Zijlijn!
(Over rekeningen betalen)
Leuk zo een rapport van D & B. Alleen heb je er gemiddeld niet zo veel aan, omdat het niets zegt over het betalingsgedrag per branche.
Er bestaat bij bankiers al heel gauw de neiging om aan de hand van dit soort rapporten tegen directies van bedrijven die wel problemen ondervinden bij het innen van de facturen voor geleverde werk of geleverde diensten: Maar D & B zegt dat er niets aan de hand is!.
Dat mag in een aantal branches zo zijn, maar het geldt bijv niet voor een ferm deel van de bouw, makelaars, vastgoedbedrijven en projectontwikkelaars. We hebben de grootste moeite om delen van die bedrijfstak binnen boord te houden.
Wij zien heel duidelijk een trend dat dergelijke bedrijven hun leveranciers ook steeds meer als kredietleverancier gaan beschouwen, omdat zij pas betalen na het moment dat hun transactie rond en betaald is.
Er wordt door sommige banken openlijk aan sommige bedrijfstakken geadviseerd om meer leverancierskrediet op te nemen. Dat verneem ik telkens opnieuw van relaties die bel ivm betalingen die uitblijven.
En dat is een hele kwalijke ontwikkeling die in mijn perceptie haaks staat op het beeld dat D & B schetst. Juist in deze tijden zou een wat zorgvuldiger wijze van uiten gepast zijn.
En dat wil ik ter overdenking toch een keer aan u allen kwijt.
Reactie: Zelf een coach kiezen heeft voor- en nadelen. De voordelen zijn duidelijk verwoord, maar de nadelen liggen wat lastiger. Het kan zijn dat de coachee een type man of vrouw kiest die dicht bij hem/haar zelf staat (type mens). Dat voelt snel vertrouwt en men zal zich openstellen.
Maar juist een coach die heel anders is, kan - als hij/zij voldoende coachingskwaliteiten heeft - de boel op een andere manier aanpakken en met de coachee aan de slag gaan. Dit kan en mogelijk zal in het begin zeer confronterend zijn, maar levert veel op. Als coach kies ik graag voor iemand die verder van me afstaat. Naast de uitdaging levert het de coachee heel veel op.
Ik vind dat daar te weinig aandacht aan gegeven wordt.
Reactie: Als ik mijn eigen ervaringen bekijk, en ik heb er nogal wat in de bankwereld, is er weinig anders geworden en lijkt men niets geleerd te hebben ... op allerlei niveaus.
Dat is ook niet zo verwonderlijk, want geld geeft nog steeds aanzien en dus is die grote bonus wel erg aantrekkelijk om bjvoorbeeld een nog groter huis te kopen.
Zolang geld status is, zullen daar mensen gevoelig voor zijn. En de bank is net als de rest van de maatschappij, of mischien wel iets erger, men doet er dus gewoon aan mee.
