Reactie: Nog sterker; hoe een aanzet tot- of intentie van beleid de reputatie van een gisteren nog discutabele bank voorbij kan snellen (met een beetje externe invloed).
Hopelijk levert dit t.z.t. wat extra surplus zodat de steun daadwerkelijk terugbetaald kan worden. Heb er wel vertrouwen in.
Reactie: @Silvia. Ik ben het met jouw inzichten eens... en ik ben een man. Ik ga uit van interpersoonlijke gelijkwaardigheid, los van de functies en de hierarchie.
@Willem. Wat een rare gedachtegangen. Past bij personen die hun personeel dezelfde waarde toekennen als een computer of bedrijfsauto.
De kerstborrel, waarover ik eerder schreef, werd door de voorzitter van de RvB aangegrepen om in amper 5 minuten een terug- en vooruitblik te geven en vooral, op authentieke wijze, zijn dank namens het bedrijf uit te spreken voor de inzet van iedereen dit jaar. Klein gebaar maar wel het verschil. Door de cultuur waarin ik werk, voel ik me het hele jaar mens en geen machine. Hetzelfde geldt voor mijn leidinggevende, mede collega managers en mijn medewerkers.
Reactie: Vanuit eigen ervaring kan ik de positieve effecten bevestigen.
Het begrip “productiviteit” geeft een wat vertekend beeld. Hier had ook “resultaat en continuïteit” kunnen staan.
In een veel bredere context en op alle niveaus zie je een positief effect.
Dus ook in termen van vertrouwen, consistentie, evenwichtigheid, risicobeheersing, samenwerking en relaties, etc. etc.
Onderzoek naar de effecten van gender / sekse is natuurlijk binnen het Diversiteit denken een wat oud thema. Maar misschien is het nodig voor extra acceleraties in wat breder verband.
Jammer dat er naast vrouwtjes en mannetjes niet nog iets is dat we kunnen toevoegen ter algemene nut ende vooruitgang. Aan de andere kant kun je zeggen dat we blij moeten zijn met het eind van de discussies over glazen plafonds en niet op nieuwe zitten te wachten nu dat de wereld een beetje normaliseert op dit thema.
Reactie: Ik vind de begrippen wel op z’n plaats.
De vraag om flexibilisering van werktijd en minder werken manifesteert zich voornamelijk bij ouders. En ouderschap is in deze moderne tijd een deeltijd of parttime aangelegenheid. Voor een groot deel uitbesteed aan anderen.
Je kunt wel alles willen combineren (en/en, carrière en gezin en hobby en …) maar ergens ontstaat frictie dat tot keuzes dwingt. Het grote verschil tussen ouderschap en andere privé-zaken is dat je veel privé-zaken buiten het werk en tijdsonafhankelijk kunt organiseren, individueel te plannen en doen. Maar ouderschap niet. De mama en papa rol is gekoppeld aan een derde leidend / lijdend voorwerp. Het kind moet toch op gezette tijden naar en van de opvang en zo laat in de kribbe. En met het oog op toekomstige (kennis) schaarste anticiperen bedrijven daar nu eenmaal op.
En dat het daarmee cultuur en organisatieafhankelijk is lijkt mij duidelijk.
Het gaat mij dus niet om de discussie of verschillende levenspaden tegelijk moeten kunnen maar om het punt dat je het beestje, in termen van oorzaak en gevolg, bij de naam moet houden.
Reactie: Het is gunstig als werk en privé door elkaar kunnen lopen. Binnen kantoortijd past dit ook bij HNW. En werknemers vragen daarbij blijkbaar om het vertrouwen van de werkgever.
En dat kun je best geven maar dan moet er ook niet constant gezeurd worden over overwerkvergoedingen of andere compensaties omdat je eens wat buiten de normale routine hebt moeten doen om iets af te maken of af te ronden.
Dan wordt het weer zo’n eenzijdige benadering waarbij de WG blijkbaar altijd “gekke Gerritje” moet zijn onder de WN noemer “moet toch kunnen”!
Dus geen urensturing maar outputsturing.
Reactie: Snap het nut van dit soort gekunstelde gezelligheid niet zo.
Is het iets dat je vanuit het bedrijf organiseert omdat je denkt dat je medewerkers dit verwachten of wil je een bepaalde “andere boodschap”overbrengen die bijvoorbeeld in het geval van een nieuwjaarbijeenkomst veel duidelijker uit de bus kan komen?
In een normaal bedrijf heb je het hele jaar momenten of aanleidingen om bilaterale contacten met legio inhoud te hebben (van successen tot bloopers en van multidisciplinaire samenwerkingsverbanden tot het delen van elkaar’s hobby of interesses).
De kerstborrel is wel makkelijk voor het geven van een kerstpakket:”Hier, je pakket, van “ons” voor jou, de rest van de HR cyclus levert waarschijnlijk niet zoveel op dus aanpakken, zelf meenemen en niet achteraf zeuren over de inhoud. Een gegeven paard …. En Inkoop heeft erg zijn best gedaan maar wist het met de fiscale ruimte ook niet meer. En nu één borrel want we moeten nog naar huis”. Het is een soort instant en incidentele bedrijfscocooning wat niet echt bruggen slaat of bouwt. Als ik vooraf en achteraf het enthousiasme en de reacties hoor dan voegt het ook niets toe aan binden en boeien of wat dan ook.
Als directie of topmanagement hoef je er helemaal niet bij te zijn. Tenzij je bang bent dat ze je het hele jaar nog niet hebben gezien of gesproken. Dan is het natuurlijk een mooie etalage om te showen dat je een mens bent en in pak ook een biertje durft te drinken.
Als het moet zou ik het vrijblijvend organiseren en als directie zelf naar Yap Yum gaan.
En ieder die zin heeft in een goed gesprek is daar dan welkom.
Reactie: Ons bedrijf is klein en bestaat nog maar een paar maanden, maar ik schrik van dit artikel. Wij hebben goed contact met ons team van zo'n 20 docenten; iedereen is in principe aanwezig op een gezamenlijk contactmoment (docenten zijn verspreid over een groot deel van Nederland) en iedereen praat met iedereen. Waar ik benieuwd naar ben, is of bedoelde directeuren een afwachtende houding aannemen, of zich met kerstborrel en al gezellig babbelend onder het personeel mengen. We leven toch zeker niet meer in een tijd dat er wordt opgekeken naar iemand die nu toevallig het bedrijf leidt? Er lijkt me werkelijk iets mis als de mensen die nu toevallig voor jouw organisatie werken, je niet willen of durven aanspreken. Doelen bereik je samen; dieptepunten onderga je samen, dus van de leuke dingen geniet je toch zeker ook samen! Hier hoeven m.i.geen zware, diepgaande gesprekken gevoerd te worden. Een directeur die zich regelmatig onder zijn personeelsleden begeeft, weet wat er speelt. Dat is natuurlijk lastig als je er honderden of duizenden hebt, maar de mens in de werkrelatie is m.i. een van de belangrijkste aspecten. Maar misschien denk ik er zo over, omdat ik vrouw ben... Het artikel hierover van gisteren was helder genoeg. Dus, directeuren van Nederland, als je vorig jaar alleen stond met de kerst/nieuwjaarsborrel, laat het je dit keer niet gebeuren. Succes en alle goeds voor een gezamenlijk fijn, gelukkig, leerzaam, verstandig, succesvol en bovenal gezond 2011!
