Reactie: ''Het geeft weer hoe effectieve verandering vaak plaatsvindt in plaats van dat het beschrijft hoe verandering zou moeten plaatsvinden''.
Dat is het zwakke punt in het overigens interessante verhaal.
Ik leg in mijn veranderingsstrategieën en aanpak een grote nadruk op het vaststellen van meetbare veranderingsdoelen.
Reactie: Ik heb recent het boek ''Tijd Maken'' van Kees Roest gelezen. In dat boek zit ook een test van circa 70 vragen en uit die test kun je afleiden op welke gebieden je tijd ''kwijtraakt''.
Reactie: Mijn beste H. van Dam,
Met een glimlach, ik voel me niet echt aangevallen. Ik denk dat we wellicht een verschillende definitie hebben van wat een coach is, en wat het zou moeten zijn. Vanuit mijn opinie kun je pas een coach zijn wanneer je weet Wie iemand is en Weet wat die kan. Anders bega je dezelfde fout als zoveel van die zg coaches die heel veel pretenties, trucjes of methodiekjes hebben met alle gevolgen van dien.
Weet je namelijk niet welke latente aanleg en vaardigheden iemand van nature Behoort te hebben, dan ben je in een marge bezig waar je een lange weg zou kunnen aflopen. Tenminste, mijn bescheiden mening en ervaring in het coachen.
In tweede, zal je in een bepaald vakgebied je ervaring en sporen moeten hebben behaalt om iemand te kunnen coachen. Als ik de term 'lifecoach' tegenkom of 'ervaringsdeskundige', noem jezelf dan in hemelsnaam geen coach want als je niet weet wie en wat die ander is en drijft, dan kom je er ook niet echt ver in.
Een coach geeft ook geen kant en klaar antwoord maar moet het wel in zich hebben doelgericht met iemand bezig te kunnen zijn en die gaat te allen tijde naar de essentie van de persoon die wordt gecoacht. Maar daar zit hem net de crux, de meeste coaches kunnen dat helemaal niet maar noemen zich dan toch coach.
Het artikel hier gaat meer over het gegeven dat navelstaren niet productief is. Met uitzondering van wereldomvattende uitvindingen, ben ik dat wel met Michel eens.
Als je iemand aanzet tot Doen, doe dat dan zo doelgericht dat het nut heeft want anders heeft dat vrij weinig nut. Maar, onderzoek alles zelf want anders lijkt het alsof ik een mening/idee tracht te verkopen. :O)
Reactie: Wat mij nogal tegenstaat is dat er altijd wordt gesproken over werkende moeders en niet over werkende vaders. Heel apart dat werkende moeders blijkbaar een aparte categorie vormen.
Reactie: Als deze waarheid klopt waarom werkt de overheid dan niet volgens die methode. Daar duurt een veranderingsproces ongeveer zeven jaar volgens de ingewijden en experts. Laat Coert dit eens gaan promoten aldaar in Den Haag dan zal hij zien dat het niet werkt.
Veranderen is een totale noodzaak, maar de uitvoering gaat vaak mank omdat er krachten in een veld zijn die soms niet beheersbaar zijn. En daar heb je tact, inzicht en empathie hard voor nodig en daar ontbreekt het nu juist aan bij de vele managers die Nederland rijk is.
Die scholing is veel harder nodig dan de verandertechnieken.
Reactie: Alles waar te voor staat is natuurlijk ook te....maar zonder een gezonde dosis zelfreflectie blijven mensen dom en arrogant.
Zelfreflectie begint met de vraag of je het beeld van jezelf wel echt wil veranderen. Als dat een overtuigd 'ja' is, zal je moeten constateren dat je hierbij anderen nodig hebt. Je moet van anderen kritiek, commentaar, feedback, op- en aanmerkingen en wat dies meer zij willen ontvangen en hierover keer op keer je gedachten laten gaan. En of die betweters met allemaal hun eigen visie op jouw persoontje nou betaald worden of niet. Dat doet er niet echt toe.
Hoewel het natuurlijk voorkomt; ik mis voor het uitgangspunt dat over jezelf nadenken tot depressies leidt omdat je blijft hangen in onoplosbare beelden van je eigen tekortkomingen, een onderbouwing. En mocht die er toch zijn dan ben ik daarop zeker een uitzondering ;-)
En zeg nou zelf: iets over jezelf leren is natuurlijk veel interessanter dan pimpampetten of zo.
Reactie: Lekker onderzoekje; hopelijk zijn het 721 Belgische CEO's en lijnmanagers, dan kan de uitkomst hiervan nog cultureel geduid worden.
Als de conclusie niet verder reikt dan dat HR bezig moet zijn met ondersteuning van de lijn bij prestatiebeleid en het genereren van informatie en communicatie zou ik als Belgische HR medewerker gauw iets anders gaan doen. Ben alleen bang dat in dit onderzoek een stukje anarchisme verborgen zit van een organisatie die al bijna 300 dagen zonder bestuur zit.
@ Helma
Je laatste opmerking herken ik: vaak jong en hoog opgeleid. Analytisch goed en sterk in projecten. Maar nauwelijks levenservaring (niet anders dan levensgenieter) en een hele beperkte sociaal- maatschappelijke context. Goed in de cijfertjes en het onderzoek maar beperkt in de visie & strategie. Dit geeft mij wel eens een heel klinisch en kil gevoel. Maar ja; HR of de rechtvaardiging van het sociale beleid mag ook niet alles kosten.
Reactie: In mijn optiek is er inderdaad verschil tussen 'zeiken' (zoals Ad de Beer denk ik terecht stelt) en iets daadwerkelijk doen. Dat doen is uiteraard meteen de uitdaging (Want: Wanneer ga je wat doen? Wat is jouw kritieke massa?).
Las vanochtend iets over een topman van Unilever die zich zorgen maakt over de ongebreidelde graaizucht van hedgefunds; deze voegen immers geen enkele waarde toe. Hedgefunds echter, kunnen niet graaien. Mensen met een bepaald idee over hoe het leven in elkaar steekt echter wel (''ik moet(?) laten zien dat ik machtiger ben dan die ander,'' hoezo gedreven door machogedrag, oftewel angst?).
Weet u, als hardloper vind ik het altijd fijn dat mensen hun stoep sneeuwvrij hebben gemaakt. Ik maak mijn stoep ook altijd sneeuw vrij omdat ik mij kan *inleven* in dat gevoel. Dus, niet omdat ik bang ben voor een boete, of omdat ik moet laten zien wat voor goede buur ik wel niet ben.
Kortom, begin allemaal eens met die spreekwoordelijke stoep dan wordt het vanzelf een stuk fijner in deze samenleving. Toch? Aan de slag dan maar...
PS. Overigens ben ik wel degelijk van mening dat het Angelsaksische model volledig is doorgeslagen en dat het zijn wrange hebzuchtige vruchten al heeft afgeworpen en dat nog steeds doet. Het is dus niet raar dat er dan ook tegenkrachten als Wikileaks e.d. opduiken; petje af dan ook voor het lef wat deze mensen hebben.
Reactie: Wat ik lees, zonder ogen te zien: iedereen in zijn eigen gelijk....
Wat in het artikel wordt aangereikt zijn tips, zij het onvolledig, zoals vaak in snelle media; al aan het begin van de discussie wordt de ontbrekende informatie aangevuld.
Oogbewegingen kunnen een instrument zijn, nuttig om de ander te begrijpen, en dichter tot elkaar te komen. Maar als op zichzelf staand waarnemings- en waarheidsmiddel niet echt waardevol.
Reactie: Klinkt allemaal best wel leuk populair en zo, maar opmerkingen in de trant van: Ga gewoon wat doen'' dekken wat mij betreft ook niet bepaald de lading. Natuurlijk denk je af en toe na over jezelf en zo niet dan zijn de voorbeelden tot welke kwalijke gevolgen dat kan leiden ook legio. En uiteraard, er zijn geen coaches die de gecoachte ''de weg kan tonen'' (opmerking R. Civile), maar...daar is die coach ook niet voor! Een coach heeft geen kant en klaar antwoord, voor zover dat uberhaupt bestaat. Een goede coach kan je wel helpen om af en toe eens stil te staan bij je overtuigingen en intenties maar om dat nou af te doen als ''navelstaren'' is wat mij betreft veel te kort door de bocht.
H van Dam
Reactie: Hallo Coert,
Een positieve insteek, eerdere successen wakkert nog meer succes aan in plaats van de focus op wat er verkeert gaat. Een voorwaarde voor deze positieve benadering lijkt mij dat dan ook in stap 1/2 uitgegaan wordt van het positieve; wat willen we bereiken? Ipv: wat moeten we veranderen? Want dat is reactief. Zie de overeenkomst met FORWARD-coaching model dat hier veel overeenkomsten mee heeft.
Reactie: Aangezien het een trendmatige afname lijkt i.t.t. een stijgende behoefte aan goede medewerk(st)ers kunnen de uitkomsten van dit onderzoek ook een relatie hebben met een stijgende angst van mannen voor de opkomst van het vrouwelijke potentieel.
Dus naast genoemde vooroordelen en een stukje gebrek aan faciliterend beleid voor “werkende moeders” een stukje reflectie van bedreigde werkende mannen.
Zeker in een tijd dat vrouwen steeds vaker positief in het nieuws komen als ideale en succesvolle medewerkers en er initiatieven zijn om dit verder te stimuleren.
In dit verband zou het interessant zijn om de m/v verdeling te weten van de respondenten bij dit onderzoek. Zou me niet verbazen dat het 80% man is. Enquêtes uitschrijven en invullen is al typisch zo’n mannending; spelen met cijfertjes
