De onderzoekers stellen dat het merendeel van de onderzochte ondernemingen in `successtudies` eigenlijk helemaal niet zo bijzonder zijn, maar dat de onderzoekers van de betrokken studies hun eigen patronen loslaten op de data die ze hebben. Professor Henderson van de MIT School of Business vergelijkt veel van dit soort onderzoek zelfs met het opgooien van een muntje. Een groep studenten wordt gevraagd een aantal keren een muntje op te gooien. Wie kop gooit, moet blijven zitten, wie munt gooit mag blijven staan. Uiteindelijk zullen er slechts een of twee studenten overblijven die staan. En dat is dan niet de verdienste van de student, maar een kwestie van geluk.
Volgens Henderson doen onderzoekers van bedrijven eigenlijk hetzelfde met hun systemische variatie-methoden: aan de bedrijven die na een langdurige shifting overblijven, worden vervolgens allerlei eigenschappen toegedicht.
