In organisaties met een typische rolcultuur zijn taken en bevoegdheden en verantwoordelijkheden gedetailleerd omschreven. Eigenbelang en ego spelen een ondergeschikte rol en medewerkers zullen zich gemakkelijker aan de voorgeschreven regels conformeren. Deze cultuur neigt naar bureaucratie: voor verandering en vernieuwing is gestandaardiseerde toestemming nodig. Weliswaar verbetert dit besluiten, maar werkt vertragend en nodigt het niet uit tot nieuwe initiatieven. Een taakgerichte cultuur draait daarentegen om het behalen van resultaten. Medewerkers binnen deze taakcultuur zullen eerder regels en voorschriften overtreden die de snelheid van werken belemmeren. Er zal een neiging bestaan doelen na te streven die in het belang zijn van een divisie of afdeling waardoor suboptimalisatie ten koste gaat van het organisatiebelang.
Sterk hiërarchische organisaties kenmerken zich ten slotte door meer risicomijdend gedrag van medewerkers. Er wordt dan ook minder van regels afgeweken en de cultuur is minder ondernemend en creatief.
