Illustratief voor een dergelijk `perpetuum` is het bedrijfsmodel van prijsvechter RyanAir. De onderzoekers hebben drie cycli geïdentificeerd die alledrie een soort vliegwielfunctie hebben. In de eerste cyclus leiden de lage tarieven tot een groter volume aan passagiers. Dit biedt RyanAir een sterke onderhandelingspositie ten aanzien van leveranciers wat weer leidt tot lagere vaste kosten wat weer cumuleert in nog lagere tarieven. In de tweede cyclus leiden die grote volumes tot een hogere bezettingsgraad en dus tot lagere vaste kosten per passagier wat weer resulteert in nog lagere tarieven.
De laatste cyclus begint bij die lagere tarieven. Deze leiden namelijk tot geringe serviceverwachtingen bij de passagiers waardoor RyanAir geen maaltijden meer aan boord serveert. En dit leidt tot lagere variabele kosten en dus tot nog lagere tarieven. RyanAir is er dus in geslaagd de prijzen haast spiraalsgewijs steeds verder te drukken.
Bron(nen): Holland Management Review (mei/juni 2011)
