Schep zelf zag als ondernemer dat de bank de geldkraan dichtdraaide, nadat hij een paar honderd euro rood stond op zijn rekening. In het boek komen soortgelijke verhalen aan bod, zoals ondernemers die ongevraagd een krediet aangeboden krijgen om dit krediet vervolgens plots weer verliezen als de bank stopt met de kredietverlening. Volgens Schep snapt niemand meer iets van de banken. Daarbij verwijst hij naar het feit dat een lening van 10.000 euro geweigerd wordt, terwijl er wel een miljoenenbonus vergeven wordt aan topmensen.
Dat het mkb voor de banken niet interessant genoeg is, komt volgens Schep doordat de bedragen die er in omgaan te klein zijn. Daarnaast is het te veel werk voor de banken. Schep denkt dat er nog een golf van faillissementen zal volgen als de banken op deze manier doorgaan. Hij snapt de banken dan ook niet, omdat ook zij gebaat zijn bij het verstrekken van financiering.
