Volgens Van Delden wordt de nagestreefde samenwerking `aan de voorkant` teniet gedaan door belemmeringen `aan de achterkant`. Als voorbeeld noemt Van Delden de wijze van bekostigen van de Raad voor Kinderbescherming en Bureau jeugdzorg. `Zij worden vooral afgerekend per individu en per handeling. Dat betekent bijvoorbeeld in Ede dat ze ervoor kiezen om er in het Veiligheidshuis alleen bij te zitten als de justitiële gevallen worden besproken, en niet bij die van het aanstormende criminele talent, wat natuurlijk heel belangrijk is om voortijdig te kunnen ingrijpen.`
Van Delden kwam er al snel achter dat samenwerken een kwestie is van lange adem. ledereen moet jarenlang aan elkaar wennen en de organisaties (procedures, informatica) op elkaar afstemmen. Zo initieerde een coördinator jeugdzorg in Leiden een wijkoverleg om basisschoolleerlingen binnenboord te houden.
