De studie toont aan dat burgers bij een bevolkingskrimp niet alleen materiële kosten zien zoals een hogere belastingdruk, maar ook immateriële baten zoals meerruimte en natuur en minder geluidsoverlast. Er heerst echter een dubbele moraal rond bevolkingskrimp: het is enerzijds gewenst, zeker op wereldniveau, maar zodra het zich in de eigen woonplaats voltrekt wenst men toch vooral dat de bevolking minstens op peil blijft. Een derde deel van de Nederlandse bevolking vindt een krimpende bevolking een wenkend perspectief om te ontsnappen aan de zogeheten `tragedy of the commons`, waarbij overgebruik van de schaarse publieke ruimte of andere resources dreigt. Krimp is in dit geval een elegante oplossing. Voor Nederland is dit door de zeer hoge bevolkingsdichtheid een reëel beeld.
Nederlanders zien ook de nadelen van krimp, vooral als het gaat om de gevolgen van krimp op de leefomstandigheden in de eigen woonplaats. De voorkeur van de meeste Nederlanders ten aanzien van de bevolkingsomvang komt neer op de status-quo.
