Er is sprake van een paradox. Enerzijds is een dominante persoonlijkheid een voorwaarde om de top te bereiken, maar deze persoonlijkheid wordt tegelijkertijd `geremd` door sociabiliteit, intellectualiteit en gewetensvolheid. Daarentegen lijken assertiviteit, prikkelbaarheid, gehaastheid en onrust te leiden tot resistentie tegen leeractiviteiten en feedback. Naast een sterke persoonlijkheid vormt de gelegenheid tot leren een tweede, en secundaire, voorwaarde om een toppositie te bereiken. De studie toont aan dat die gelegenheid wel moet passen bij de voorkeursstijl van de leider in kwestie.
De huidige generatie leiders heeft carrière gemaakt in een periode waarin een hoofdrol was weggelegd voor zelfselectie; een proces dat verloopt via het belonen van gedrag en resultaten. Door de marktturbulentie die inherent is aan de informatie-eeuw betekende dit beloning voor resultaten op de korte termijn. En dit leidt tot onrust, assertiviteit en gehaastheid.
Bron(nen): Gids voor Personeelsmanagement (januari/februari 2009)
