16 augustus 2007 -
De kosten en de beschikbaarheid van kinderopvang spelen nauwelijks een rol in de overweging van moeders om buitenshuis te werken. De heersende opvattingen over moederschap en het belang van een baan in de kennissenkring van vrouwen hebben wel een grote invloed. Dat blijkt uit de studie Moeders, werk en kinderopvang in model van het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP).
Omgevingsfactoren
Volgens onderzoekster Ingrid Ooms van het SCP zijn vrouwen sneller geneigd een baan met het moederschap te combineren als dat in hun omgeving gebruikelijk is. Zij geven hun kinderen ook eerder op voor opvang, naarmate meer bekenden hetzelfde doen. "In mindere mate is het ook van belang of de eigen moeder zelf vroeger werkte," zegt Ooms.
Meer kinderen = minder werken
Een andere belangrijke factor om na de bevalling door te blijven werken, is volgens het SCP-onderzoek het uurloon van vrouwen. Hoe hoger dat uitvalt, hoe meer moeders hun baan willen behouden. Zeker naarmate het salaris van de partner in verhouding een minder groot percentage van de huishoudpot spekt. Ten slotte hangt de keus voor een baan samen met de gezinssituatie. Het aandeel moeders met een baan neemt af met het kindertal, zegt Ooms. Zo heeft een kwart van de moeders met één kind geen baan, terwijl ruim de helft van de moeders met vier of meer kinderen geen baan heeft.
Kosten kinderopvang Opvallend genoeg hebben het prijskaartje en de toegankelijkheid van kinderopvang weinig invloed op de keuze van moeders voor een baan. Dit terwijl de overheid de arbeidsparticipatie van vrouwen tracht te stimuleren door meer geld naar de kinderopvang te sluizen. Maar louter financiële injecties werken niet, concludeert het SCP. Ooms plaatst echter wel de kanttekening dat haar onderzoek zich baseert op gegevens uit 2004, een jaar voor de invoering van de nieuwe Wet kinderopvang. Toen werd de werkgeversbijdrage voor de opvang verplicht. Daarnaast werd deze duurder voor hogere en middeninkomens, terwijl lagere inkomens voortaan wel een lagere nota door de brievenbus kregen.
Als vader van twee kinderen, pubers inmiddels weliswaar maar toch, hebben ik met regelmaat en verbazing deze materie gevolgd in de loop van jaren. Noem mij 'Simplist', iets waar ik trots op ben, maar er is inderdaad nodeloos een probleem in het leven geroepen die de belastingbetaler erg veel geld is gaan kosten.
Keuze.
Het is een weloverwoge keuze om aan kinderen te beginnen, vaak, en daar zitten soms wat consequenties aan. Zo kan een vrouw nu eenmaal niet even eenvoudig weer verder aan een carriere bouwen, iets wat een man wel kan. Dat op zich is niet zo heel erg wanneer we met zijn allen gewoon realistisch blijven.
De vrouw, dat is immers nooit echt veranderd, neemt de kern taken op zich voor waar het de kinderen aangaat. Het huishouden 'an sich' kan door beide ouders worden vervuld.
In ons geval hebben wij ervoor gekozen een duidelijk rolverdeling te maken zodat alles aardig in elkaar overvloeit. Dat wat vervolgens nog open blijft, in huishouselijk opzicht, wordt gezamelijk wel opgepakt.
Mijn vrouw koos voor deeltijdsopvang zodat zij weer halve dagen kan werken. De opvang die beschikbaar was, ongeacht de kosten, was toereikend en er werd een gezonde balans gevonden.
Ik kan mij voorstellen dat dit niet voor allerlei andere samenstellingen op zal gaan. Niettemin moeten we ook concluderen dat er helemaal niets mis is met een stap terug te doen naar de basis van het geheel. Het kan nu eenmaal gebeuren dat een vrouw, al of niet gewenst, een kind krijgt. Dat heeft de nodige consequenties.
Maar om nu van overheidswege 'opgelegd' te krijgen hoe we zelf ons leven individueel in zouden moeten richten, met het dienen van het 'economische belang', als dooddoener, gaat mij mijlenver.
Stupide investeringen.
De stompzinnige investeringen gedaan, op kosten van de belastingbetaler natuurlijk, ten faveure van die of gene politieke entiteit, gaat aan de basis van het probleem volkomen voorbij. Wanneer men in alle Simpelheid over dit gegeven/fenomeen nadenkt komt zo op een oplossing die aan alle kanten kosten effectief zijn en enkele problemen gewoon opruimt.
Buurtopvang.
Men heeft in Den Haag, in de welbekende stupiditeit, de bal bij het lager onderwijs neergelegd. Gevolg? Het niet toereikende systeem wordt voorts zwaarder ovebelast.
Wij hebben in ons 'van het wieg tot het graf geregeld' BV Nederland een aanzienlijk contingent van werkelozen heeft en mensen die, om welke reden dan ook, kunnen genieten van een bijstands uitkering. Met name in de laatste categorie staat daar vaak geen noemenswaardige inspanning tegenover.
Het zou een economisch prachtig project zijn als men overging tot de inrichting van de buurtopvang. Deze kan vrij eenvoudig worden ingericht en van overheidswege af worden ingericht en gecoordineerd. Voeg hier aan toe dat een ieder met een uitkering een inspanningsverplichting heeft, dit kan ook in deeltijd, en je bent en aantal problemen meteen kwijt.
- Goedkopere beschikbare opvang in de buurt 07:00 - 19:00
- Een ruime bemensing van de opvang
- Een ieder die zelf kinderen heeft kan deze gewoon meenemen [Geen excuus om niet te acteren]
- Allochtone ouders integreren beter
- Kosten worden aanzienlijk gereduceerd, overall.
- Overheidskosten en FTE worden aanzienlijk gereduceerd daar er altijd wel coodinatoren kunnen worden aangewezen. [Ook binnen de [inter]lokale overheid zijn er genoeg ambtenaren te vinden die hier tijd voor hebben.
- Vrouwen kunnen nog beter anticiperen op carriere mogelijkheden doordat daadwerkelijk simpele ruimte en draagvlak hiervoor is geschapen.
- De huidige belasting naar het lager onderwijs wordt meteen verlicht door deze taak bij hen weg te halen.
- Door koppeling van netwerken en bestanden wordt controle simpel en eenvoudig gehouden. [Een kind van de lagere school hoeft alleen nog maar naar de buurtopvang te wandelen of worden gebracht bijvoorbeeld.]
Toch vreemd dat geen enkele minister, staatssecretaris of ambtenaar hier ooit op het idee is gekomen als je er even zo over nadenkt.
Ergo, de tijd die het CPB in dit onderzoek heeft gestoken had men beter eens kunnen steken in een haalbaarheids onderzoek voor de buurtopvang.
Dat de kosten dus de keuze nauwelijk zal beinvloeden is evident. Als ik namelijk mijn twee kinderen naar een opvang wil brengen is daar geen capaciteit voor of een ridule wachtlijst die van overheidswege wordt gepareerd met een oplossing die minstens even ridicuul is om maar te zwijgen van de kostenverslinding.
Deze column is in juni 2007 verschenen in het blad Management kinderopvang en gaat over het effect van kosten kinderopvang op de vraag.
Interessant om te zien hoe de wetenschap en de werkvloer tot een tegengestelde conclusie kunnen komen
Meester de Geus!
Vorig jaar verscheen er een rapport van het Sociaal Cultureel Planbu-reau met de titel “ Het liefst zoals thuis”. In dat rapport wordt gesteld dat uit interviews met moeders blijkt dat ze niet overtuigd zijn van de kwaliteit van kinderopvang. Tevens wordt er geponeerd dat als de pedagogische kwaliteit wordt verbeterd, de vraag toe zal nemen. Er wordt ook nog eens expliciet geconcludeerd dat de prijs voor kinder-opvang hier geen invloed op heeft. Goed, en toen kwam minister de Geus met een heus praktijkproefje. De werkgeversbijdrage werd met veel publicitaire bombarie afgeschaft door het onzichtbaar te maken. Om het proefje snel te laten slagen deed de minister er nog eens 125 miljoen euro bij, om kinderopvang voor ouders nog verder goedkoper te maken. En over het resultaat van dit proefje mogen we zeer tevre-den zijn. Inschrijvingen namen sterk toe, de plaatsingen ook en twee-de kinderen worden vanwege de kosten bij voorkeur vijf dagen per week geplaatst. Volgens het onderzoek van het SCP zijn we er dus in geslaagd om in een half jaar tijd de pedagogische kwaliteit zodanig te verbeteren, dat ouders er massaal gebruik van willen maken. Dan horen de credits bij de branche te belanden. “Sterke actie collega’s”!, riep de columnist schaterend van het lachen uit. Natuurlijk is dat niet waar. De kwaliteit is niet revolutionair verbeterd, maar de financiële toegankelijkheid van kinderopvang wel. Er schort dus iets aan het onderzoek van het SCP. Ouders kunnen het namelijk niet maken om in een interview te vertellen dat ze het geld voor kinderopvang er niet voor over hebben, omdat ze het te duur vinden. Dan suggereer je op zijn minst dat je niet veel voor je kind overhebt. Als je de kinderop-vang in het verleden dan al duur vond en vaak terecht, kon je maar beter stellen dat de kwaliteit niet aan jouw wensen voldeed. Sublima-tie heet dat. Je gebruikt een ander argument om toch je gelijk te ha-len en jezelf daarin te legitimeren. Bij de handel in babymeubels wor-den ouders overigens letterlijk met dat argument om de oren gesla-gen. “Ohh, ik zie dat paps en mams voor het goedkopere bed gaan. U heeft dus niet zoveel over voor uw kindje, de arme drommel!” Maar goed, meester de Geus heeft met zijn proefje onomstotelijk aange-toond dat geld wel degelijk een trigger is binnen de kinderopvang. De meester heeft bewezen dat het er niet om gaat wat mensen zèggen dat ze doen, maar wat ze daadwèrkelijk doen. Deze praktijktest heeft overigens wel tot gevolg dat we nieuwe onderzoeken zeer kritisch moeten beschouwen. Als het SCP vorig jaar al had geconcludeerd dat geld wel degelijk een rol speelt, dan had de branche een toename in de vraag kunnen voorzien en daarop kunnen anticiperen. Nu lopen we weer een half jaar te lang achter de feiten aan en starten we later met de verdubbeling van de kinderopvang in Nederland. Bij de eco-nomie komt de stoom uit de oren, de mensen raken op, parttime wer-ken is niet meer genoeg…en wie zorgt er voor de kinderen?? Wij dus!
De Geus heeft een dikke betonnen plaat voor zijn hoofd gehad. Er waren in die tijd genoeg tegen geluiden die alleen op een andere politieke leest waren geschoold of uit een andere politieke richting.
De politiek zou zeker zijn gebaat bij een contingent managers uit het bedrijfsleven die de projecten op en aanpakken die door de politiek, op kosten van de belastingbetalers overigens, naar nergenshuizen worden gemanaged.
Dan kan de politiek nog eens leren en ervaren hoe het werkelijk aan toe gaat in de werkelijke wereld en tegelijkertijd werkelijke voortgang boeken tegen een aanzienlijke reductie van de kosten.
Er lopen nog teveel managers rond die teveel aanhangen tegen het politieke front uit winst of naamsbelang die schadelijk is voor economisch management in zijn algemeen.
Kort gesteld, met een beetje redelijk en nuchter nadenken kom je een heel eind en zeker verder dan de politiek.
RC PM
Ton
|
|
17
-
08
-
2007
|
11
:
01
uur
Rolverdeling of niet, sommige huishoudens hebben weinig keuze er moet simpelweg gewerkt worden om de touwtjes aan elkaar te knopen ondanks dat men geen ''gekke dingen'' doet met het geld.
Ik ken genoeg mensen, waaraan ik leiding gaf, die nooit op vakantie konden, een goedkoop huis hadden en een aftandse auto reden terwijl vrouwlief gewoon werkte en de kindertjes vaak bij opa en oma opgevangen werden en desondanks nauwelijks geld overhielden om leuke dingen te doen.
Als men zelf de keuze (kan) maken of men beide gaat werken en hoeveel kinderen men wil nemen en hoe de rolverdeling eruit gaat zien prima.
Maar op het moment dat een tweede kind betekent dat het gezin financiële problemen gaat krijgen dan is er iets goed fout in de samenleving. De ''van wieg tot het graf'' verzorgingsstaat bv Nederland is inmiddels zo aangepast dat alleen de welgestelden en diegenen die van buiten toegelaten worden van wieg, tot het graf, worden vertroeteld.
De Nederlandse verzorgingsstaat wordt uitgehold en zo aangepast dat rijk steeds rrijker wordt en arm steeds armer. De middenklasse verdwijnt, een enkeling wordt rijk maar de meesten uit de middenklasse verarmen. Het ontbreken van een middenklasse en een grote kloof tussen arm en rijk en het ontbreken van een sociaal vangnet is een kenmerk van een ''bananenrepubliek''.
Menigeen zal wellicht denken dat het nu, het economisch voor de wind gaat en er veel vraag is naar personeel dit allemaal wel mee valt. Zij vergisssen zich denk ik want juist nu het economisch voor de wind gaat is het klimaat goed om het beschermende vangnet dat men ooit met een bepaald doel heeft opgebouwd af te schaffen. De effecten hiervan zal men echter pas merken op de dag dat het weer slechter gaat.
Ik ben zeker geen voorstander van het vertroetelen van wie dan ook en van een onnodige overkill aan sociaal vangnetten maar de verregaande ''Veramerikanisering'' vind ik een zeer onwenselijke ontwikkeling.
Een gruwel. Wellicht dat de ontwikkelingen op de beurs duidelijk maken dat we ergens het spoor bijster zijn geraakt.
Het gezin zal middenpunt van de samenleving moeten blijven of weer moeten worden.
Als vader en moeder voordurend moeten vrezen voor hun financieel bestaansrecht lijkt me dat geen goede ontwikkeling.
Agentschap NL hielp Amsterdance aan contacten op de Amerikaanse markt dankzij een marktscan die door de ambassade werd gemaakt. "Een prima stukje dienstverlening van de overheid". Lees hun verhaal op www.agentschapnl.nl/goedvoorbereid.
Vanaf 2020 is Generatie Z aan zet. Bent u er klaar voor? Of staat u straks schaakmat? Motiveren kunnen we Generatie Z niet, maar inspireren des te meer.
